หนังสือรักที่ยังไม่ได้อ่าน

กลิ่นกรุ่นความเจ็บปวด กลิ่นหอมกรุ่น...ของกาแฟคั่วบดลอยอบอวลในอากาศ กิ่งไผ่ ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์กาแฟ เขาจ้องมองไปยังแผ่นเมนูที่แขวนอยู่บนผนังอย่างเหม่อลอย "ผมไม่เคยรู้ว่าคุณเป็นเพื่อนกับ เคนาย" เสียงแทรกที่ดังขึ้นในความเงียบ ไม่ใช่เสียงที่ดังขึ้นในความฝัน ไม่ใช่เสียงที่ดังขึ้นจากความทรงจำ แต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นจากด้านหลังในเวลานี้ แม้จะเงียบหายไปถึงสามปี เสียงนี้เขาไม่เคยลืมมันเลย "แล้วมีอะไร...ที่คุณรู้เกี่ยวกับตัวผมบ้างล่ะ" เขาตอบเสียงเรียบในขณะที่เล็บกดจิกลงกลางฝ่ามือแน่น เจต มองแผ่นหลังกว้างนั้นกำลังสั่นไหว เขาไม่หันกลับมา ในขณะที่เอ่ยตอบ ตัวเลขของความเงียบงันขยับมาเกือบหนึ่งนาที เจต ยืนมองแผ่นหลังนั้น ด้วยแววตาที่ยังคงอบอุ่นและอ่อนโยน เหมือนที่เคยเป็นมา เขารู้ดีว่าไม่มีคำพูดใดจะสมานรอยแผล ที่เกิดขึ้นในหัวใจของคนรักได้เลย "ผมขอตัวนะ" เจตถอยหลังแล้วเดินห่างออกไปช้า ๆ