หมอโรคจิตคนนั้นคือสามีของผม

เสียงไซเรนจากภายนอกยังคงดังแว่วๆผ่านหน้าต่างกระจกเก่าๆที่เต็มไปด้วยรอยเลือดและฝุ่นซากซอมบี้เดินงุ่มง่ามอย่างไร้ทิศทางอยู่บนถนน ชีวิตผู้คนที่เคยมีสูญสิ้นไปหมดแล้ว แต่ที่ชั้นใต้ดินของคลินิกจิตเวชแห่งหนึ่งใจกลางเมือง โลกใบนี้กลับเงียบสงบเกินจะบรรยาย "คิม…เธอตื่นแล้วเหรอ?" เสียงทุ้มนุ่มอ่อนโยนเอ่ยขึ้นพร้อมฝ่ามืออุ่นที่ลูบผมเบาๆ เด็กหนุ่มวัยยี่สิบผวาตื่นดวงตากลมโตมองสบกับดวงตาสีเทาเข้มของหมอเจสันคนที่เขาเรียกว่าสามี “เจสัน…เมื่อคืน…มีเสียงอะไรแปลกๆ ข้างล่างอีกแล้ว…” เจสันยิ้มอ่อนเอื้อมมือปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากของคิม “ไม่มีอะไรหรอกที่รัก แค่เสียงเครื่องทดลองนิดหน่อย ฉันกำลังหาทางรักษาโลกใบนี้อยู่…เพื่อเธอ” คิมเชื่อทันทีพยักหน้าเบาๆ “ขอบคุณนะ…เจสันใจดีที่สุดเลย” คนถูกชมมุมปากกระตุกยิ้มมืดครึ้มแต่ก็รวบคิมมากอดแน่นแล้วกระซิบข้างหูเสียงแหบพร่า “ฉันก็ทำทุกอย่างเพื่อเธอไงคิม..” เสียงครวญเบาๆของบางอย่างที่ไม่ใช่มนุษย์ดังลอดผ่านพื้นไม้ขึ้นมาแต่คิมไม่ได้ยินอะไรเลยเขาเอาแต่นั่งซบอกเจสันยิ้มละมุนเหมือนโลกนี้ยังมีความหวัง เจสันจูบหน้าผากอีกฝ่ายแผ่วเบาก่อนจะพาคิมไปนั่งทานอาหารเช้าที่จัดไว้บนโต๊ะข้าวต้มอุ่นๆกับไข่ต้ม คิมกินไปอย่างไว้วางใจแต่ไม่เคยสังเกตเลยว่าเจสันไม่ได้แตะจานของตัวเองแม้แต่นิด “วันนี้…อยากไปดูพระอาทิตย์ตกที่ดาดฟ้าไหม?” เจสันถามเสียงนุ่มขณะจ้องใบหน้าหวานของคิมเหมือนลอบกลืนกินทางสายตา “อยาก!” คิมตอบทันที “แต่…จะปลอดภัยเหรอ?” “ตราบใดที่เธออยู่กับฉัน…ไม่มีอะไรอันตรายได้หรอกที่รัก” เจสันพูดจบก็ยิ้ม คิมหน้าแดง ไม่ใช่เพราะคำพูดแต่เพราะสายตาคู่นั้นมันร้อนแรงจนเขาต้องก้มหน้าหลบเจสันมองคิมด้วยแววตาหลอนลึกมือใต้โต๊ะกำแน่นจนเส้นเลือดปูด ‘เด็กคนนี้...เป็นของฉันแล้ว…ทั้งร่างกายและหัวใจจะไม่มีวันหนีไปไหนได้อีก…’ ในห้องทดลองใต้ดินหลังจากที่เจสันพาคิมขึ้นไปชมวิวตามคำสัญญา กลับมาอีกครั้งพร้อมกับเสื้อกราวด์เปื้อนเลือด บนเตียงเหล็กผุพังซอมบี้ตัวหนึ่งถูกตรึงแขนขาไว้แน่นดวงตาขาวโรย ปากกระตุกไม่หยุดเจสันยกมีดผ่าตัดขึ้นช้าๆ “เธอควรจะภูมิใจนะ…” เขาพึมพำเสียงพร่าคล้ายคนหลงใหล “…เนื้อเยื่อของแกจะช่วยรักษาโลกนี้เพื่อคิมของฉัน” “กรี๊ดดด!!!” เสียงกรีดร้องของสิ่งมีชีวิตตามมาด้วยเสียงเนื้อแหวะและเสียงหัวเราะแหบต่ำที่ดังก้องในห้องใต้ดิน