คุณหนูอวี้ข้ามาเก็บดอกท่านแล้ว

จางม่านอวี้ตื่นมาอีกทีพบว่าตนเองเป็นคุณหนูในนิยายของโลกเสมือนที่ระบบป้อนคำสั่งออกแบบนิยายเพิ่มสกิลโดยใช้เอไอ แต่เมื่อกำลังจะกดตกลง เรื่องสร้างตัวละครนางเอกผู้เพียบพร้อม คำสั่งทั้งหมดดันติดบั๊ก! จากนางเอกกลายเป็นตัวประกอบสุดน่าเวทนา... พ่อเอาลูกบุญธรรมทำเมีย แม่ตรอมใจตาย เมียใหม่พ่อล้างผลาญทรัพย์สินจนหมดแล้วหนี้ไป บิดารีบวิ่งไปหาเอาทรัพสินย์ก้อนสุดท้ายไปง้อ เจ้าหนี้เคาะประตูบ้านทุกวัน...จนต้องคิดหาวิธีแก้ด้วยหาเจ้าหนี้คนใหม่มาปิดยอดทั้งหมด เพื่อเป็นหนี้เพียงรายเดียว! และเมื่อนางดูสัญญาเท่านั้นแหละ...ภาพที่วาดฝันแทบพังทลาย ○ *ต้องใช้คืนดอกเบี้ยทุกสิบห้าวัน ครั้งละห้าร้อยอีแปะ หากขาดชำระจะตามถึงบ้าน*** "วันนี้เจ้ามีอะไรจะมาจ่ายดอกข้า" ‘ฮึ...นอกจากเส้นไหมอ่อนนุ่มสีน้ำตาลรำไรตรงเนินสวาทนั้นกับรอยยิ้มหวาน ๆ เห็นทีว่าข้าจะไม่มีอะไรขัดดอกท่านได้เลย’ จางม่านอวี้ยิ้มขัดเขินดั่งสตรีมียางอายทั้งยกนิ้วขึ้นมากัดเบา ๆ ส่งสายตามองเขาด้วยท่าทางมีจริตจะก้าน "นอกจากร่างกายของอวี้เอ๋อร์แล้ว…ไม่มีสิ่งใดเลยเจ้าค่ะ" เอาล่ะ...นางต้องกัดฟันสู้เพื่อคนในตระกูลจางสักหน่อย อย่างน้อย ๆ เขาก็มองว่านางคือความหวัง "งั้นก็ทิ้งนิ้วก้อยเจ้าไว้ที่นี่เถอะ" "O.O" ถึงขั้นตัดนิ้วไม่เกินไปหน่อยหรือคุณชายเฉิน...โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว...