เพลิงพฤทธิ์

เขา...คือจอมวายร้าย ไร้หัวใจและเลือดเย็น เธอ...คือหลักประกันและเมียลับ โปรยปราย... เล่ห์กลลมลวงทำให้ ‘วราลี’ ต้องสูญเสียความสาวให้กับ ‘พฤทธิ์’ ในค่ำคืนอัปยศ เธอสาปส่งขออย่าได้เจอะเจอผู้ชายคนนี้ตลอดชาติ ทว่า...ยิ่งหนีกลับยิ่งได้เจอะเจอ เมื่อพี่ชายของเธอขโมยข้อมูล แฮกซ์ระบบปล่อยไวรัสทำลายแฟลตฟอร์มธุรกิจของพฤทธิ์แล้วหายตัวไป เธอจึงตกเป็นตัวประกันและเมียลับของเขาแทน * * * * * * * * * * * * * * * * * * * “จะสารภาพด้วยตัวเองหรืออยากให้ฉันเป็นคนง้างปาก ขอเตือนนะว่าถ้าฉันลงมือ เธออาจจะช้ำกว่าคืนนั้น” “อะ อะไร” เธอเบิกตาโตจ้องหน้าผู้ชายบ้ากามที่นั่งไขว่ห้างวางมาดเป็นคุณชายบนโซฟาตัวโปรดของเธอ เขา...ผู้ที่ย่ำยีเธอไม่เหลือดีมีสิทธิ์อะไรมาคุกคามกันท่าทางมาดใหญ่นายโต “หึ ทำหน้าซื่อตาใสแบบนี้คงเลือกให้ฉันเป็นคนลงมือสินะ” มุมปากกดลึกกับแววตาเย็นชาจ้องตรงมาราวกับจะมองทะลุถึงก้นบึ้งจิตใจ มันทำให้เธอกลัวจนใจกระตุกวาบ แม้เขายังนั่งนิ่งอยู่กับที่และชายฉกรรจ์อีกสองคนยังคุมเชิงอยู่ไกลตัวเธอ “หรือติดใจกันแน่” วราลีรับรู้ได้ว่า พวกเขาเป็นนักล่าที่พร้อมตะครุบเหยื่อ แต่เธอไม่ใช่เหยื่อตัวน้อยให้ใครตะครุบเล่นอีกแล้ว “ทุเรศ! ถ้าคิดว่าจะแตะฉันได้อีก ก็ลองดู” พฤทธิ์เลิกคิ้วน้อยๆ ตาคมกล้าจับจ้องท่าทางพองขนของสาวน้อยตรงหน้าแล้วเหยียดยิ้มหยัน สาว ๆ พยศเขาเจอมาเยอะ แต่เพิ่งจะมีเธอที่พยศแบบโง่ๆ ชายหนุ่มหยัดตัวขึ้นเต็มความสูง ตาคมกล้าลุกเรืองที่มองสบสั่นประสาทจนมือที่จับไม้สั่นและอ่อนแรงจนต้องลดมือลง เธอไม่ชอบกีฬาประเภทนี้ แต่เห็นไม้เบสบอลสวยดีเลยซื้อมาประดับห้อง ไม่คิดว่าวันหนึ่งจะได้ใช้มันเป็นอาวุธป้องกันตัว “ไม้แค่นั้นทำอะไรฉันไม่ได้หรอก” “ก็ลองดูสิ ออกไปจากห้องฉันเลยนะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจมาจับแก” “จุ๊ ๆ พูดไม่เพราะเลยสาวน้อย...” กายแกร่งตรงมาที่เธอช้า ๆ ท่าทางมั่นอกมั่นใจ วราลีที่ถอยหลังทุกครั้งที่เขาก้าวเข้าหา สายตาคมกล้าคู่นั้นก็เหมือนจะปอกเปลือยร่างกาย มันทำให้เธอร้อนผ่าวราวกับแก้ผ้าล่อนจ้อน “อย่าเข้ามา ไม่งั้นฉันจะฟาดแกจริงด้วย” “คนสวยพูดเพราะจะน่ารัก” เขาสอดมือไว้ในกระเป๋ากางเกงยีน เดินหน้าไม่หยุดและมองสาวน้อยไม่วางตา “จะบอกว่าเธอไม่รู้เรื่องที่พี่ชายทำงั้นสิ” สิ่งที่พฤทธิ์เกลียดที่สุดคือการโกหกหลอกลวง โดยเฉพาะถ้ามันมาจากผู้หญิง เขายิ่งเกลียดมากเป็นพิเศษ “จะให้เข้าใจว่าเธอแค่ไป ‘ขาย’ ให้ฉันคืนนั้น”