พันธะสวาทหาดสวรรค์

ท่ามกลางเกลียวคลื่นบ้าคลั่ง ชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีเงินราวกับแสงจันทร์กำลังลอยตัวอยู่เหนือผิวน้ำ เขาไม่ได้มีผิวสีแทนเหมือนคนที่อาศัยอยู่ริมทะเลแถวบ้าน แต่ผิวของเขาขาวซีดราวกับคนที่ไม่เคยโดนแดด พอเพ่งอย่างละเอียดรู้สึกคล้ายมีเกล็ดสีเงินเล็ก ๆ เป็นประกายอยู่บนผิวหนังตามลำตัวท่อนบน ที่ควรจะเป็นขาดันกลายเป็นหางปลาสีเขียวอมฟ้า สายตาคู่นั้นมองมาที่เธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตร “เจ้า! จ้องอะไร” ชายผู้นั้นถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ คนถูกถามกะพริบตาปริบ ๆ เธอต้องถามเขากลับไปไหมว่า ‘ถ้าบอกว่าจ้องท่อนล่างนายจะว่าไง” แค่คิดก็ฮาขี้แตกแล้ว นิกข์นิภาพยายามรวบรวมสติถามกลับไปไม่ให้หลุดขำกับความเส้นตื้นของตัวเอง “ไม่ได้จ้อง อีกอย่างฉันควรถามนายมากกว่าว่านายเป็นใครอยู่ ๆ ก็มาโผล่หน้าบ้านคนอื่น” “สมควรตาย!” “เอ้า! ไม่รู้ก็ถาม จะสมควรตายอะไรก่อน ตอบมาค่ะบุกรุกบ้านคนอื่นนี่ตัวอะไร” อ๋าา...แพ้เสียงในหัวจนได้ คนที่ท่อนล่างเป็นปลาจ้องมองตาแทบถลน “ข้าถามเจ้า!” “โอ๊ยยย ฉันเป็นเจ้าของบ้านนี้ เจ้าของผืนดินส่วนที่นายโผล่มาทีนี้ก็ตอบมาสักทีว่าตัวเองเป็นตัวอะไร” “ข้าไม่ใช่ตัวอะไรทั้งนั้น!” “งั้นคิดว่าตัวเองปกติไหมล่ะ มีขาไหมขึ้นมาคุยกันเถอะ ฉันขี้เกียจตะโกนเจ็บคอ!” ...คาเรล ผู้ปกครองเผ่าวารีกาลถึงกับต้องกัดฟันกรอดข่มความโกรธ หากไม่ได้โผล่ที่นี่ตามกฎแล้วละก็เขาฆ่าตัวประหลาดตรงหน้านี้ไปแล้ว ตัวอะไรขี้เหร่แล้วยังประหลาด “อย่ากลัวจนหัวหดล่ะ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงพลังก่อนจะเปลี่ยนจากหางให้กลายเป็นขาแข็งแรงกำยำทั้งสองข้าง นิกข์นิภาอ้าปากค้าง พอไม่มีหางส่วนที่ควรมีก็มีให้เห็น เธอกรีดร้องออกมาอาการผวาสุดขีด“กรี๊ดดด! ทำไมไม่มีกางเกง” นิกข์นิภาลมแทบจับ ไม่สิเลือดลมเธอสูบฉีดแรงมาก นี่รู้สึกตัวร้อนวูบวาบเหมือนจะเป็นไข้เลย เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น ‘ไอ้นั่น’ จะจะคาตาสักครั้ง มันเป็นแบบนี้นี่เอง “นี่! เจ้าดูอะไร!” เจ้าของเสียงทุ้มถลึงตาใส่ นิกข์นิภากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ พยายามปรับลมหายใจให้อยู่ในความสงบ ลูบอก ยุบหนอ พองหนอ ใหญ่หนอ ยาวหนอ ขนาดเท่าไรหนอ... พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกก่อนจะวิ่งไปหยิบผ้าเช็ดตัวกลับมาโยนให้โดยไม่ดูทิศทางอะไรทั้งนั้น กลัวโดนฉก “พันผ้านี้ไว้”