แม่หญิงของข้า

#นิยายพีเรียด โรมานซ์ #มีเมียแบบไม่เต็มใจ ************************************* ************************************* พ่อสรวงแลลงเบาะนอน แลเบาะที่ปูไว้ข้างกัน "มิต้องกลัวข้า ข้าเพียงหาที่ข่มตาหลับ หาได้คิดอกุศลกับเอ็ง" "เจ้าค่ะ" นางปั้นยิ้มส่งให้ ดึงผ้าคลุมบ่าออกแล้วเอนร่างลงไป คลี่ผ้าห่มคลุมให้ว่องไว ตายังจ้องอยู่กับผัวตน พ่อสรวงยังมิดับเทียน ต้องนอนร่วมหอกับหญิงที่มิคุ้นเคย พ่อย่อมประหม่ามากอยู่ พยายามข่มตาให้หลับ พลิกซ้ายทีขวาที หาท่าเหมาะๆ แต่มันหลับมิได้ จักหลับได้เยี่ยงไร กลิ่นหอมจากกายคนที่นอนใกล้ กวนใจพ่อนัก พ่อเลยค่อยๆ ขยับเข้าไป นางหาใช่คนอื่นไกล อย่างไรก็เมีย ลางทีหากใกล้ชิดกันมากขึ้น ความประหม่าอาจลดลง คำปันขยับถอยอีกนิด แขนของผัววางลงเบาะนอนของนาง พ่อสรวงสะดุ้งโหยง พ่อคาดว่าแขนตนคงได้สัมผัสเนื้อตัวอุ่นๆ ของนาง แต่มันมิใช่! "เจ้าสิ่งที่เย็นเฉียบอยู่ใต้แขนข้า มันคือสิ่งใด" "หึๆๆๆ" คำปันหัวร่อเจ้าเล่ห์นัก นางดึงสิ่งนั้นมากอดไว้ พ่อสรวงลุกขึ้นเร็วไว คว้าเอาเชิงเทียนสามก้านที่อยู่ใกล้ มาอังไว้กับหน้าเมีย "นี่เอ็ง!? ไยเอาอีโต้ขึ้นเบาะนอน!" พ่อเหลือจักกล่าว นางลุกมานั่ง มือหนึ่งถืออีโต้ไว้มั่น ราวกับมันคือของวิเศษ ************************************* ************************************* "กรี๊ดดด!!! แม่นาย! งะ...งู! งู!! งูเจ้าค่า!" งูใหญ่เลื้อยผ่านหลังตีนอีพู่ มันเลื้อยว่องไว แลเห็นหลังวาววับเป็นที่น่ากริ่งเกรง "นายท่าขอรับ นายท่า! งู! อ๊ากกก!!!" อ้ายจ้อยกระทืบเท้าเร่าๆ ด้วยแขยงงู ก่อนจักล้มเค้เก้ งูเลื้อยผ่านหน้าไปในระยะประชิด มันถึงกับเสียหลักล้มลงก้นจ้ำเบ้า พ่อสรวงเกรงว่างูจักมีพิษก็ดึงกริดออกจากฝักแล้วขว้างออกไป ฟิ้ววว!!! ฉึก!!! ปลายกริดปักฉึกลงที่หัวของเจ้างูชะตาขาด พ่อสรวงใจเต้นตึกๆ กับเหตุที่เกิดอย่างมิทันตั้งตัว อ้ายจ้อยกับอีพู่ก็พอกัน คงมีเพียงแม่คำปันเท่านั้น ที่ยิ้มพลางตาลุกวาว นางแกะมือผัวออกจากมือตน ใจนางรีบรนก้าวขาไปหาเจ้างู แต่ผัวกลับรั้งแขนไว้ "ประเดี๋ยวก่อนแม่เอ๋ย! อย่าได้ก้าวขาเฉียดใกล้ มิรู้งูพิษฤาไม่" "โธ่...มันตายแล้วคุณพี่ ปล่อยข้า!" "คำปัน!" แม้นเรียกนางเสียงดัง แต่นางหาฟังไม่ ก้าวขาฉับๆ ผ่านอ้ายจ้อยไป ก้มลงเร็วไว คว้าหมับเอาคองูขึ้นชูหรา "คุณพี่! งูสิงเจ้าค่ะ! งูสิง!" นางว่าแล้วแกว่งงูไปมาราวกับยินดีนักหนา ก่อนดึงกริดออกจากหัวงูแล้วก้าวมาหาผัว อ้ายจ้อยเร่งลุกยืนอย่างกริ่งเกรง แม่นายถืองูเข้ามาราวกับมันคือเชือกกล้วย "คืนเจ้าค่ะ คืนกริดให้คุณพี่ ส่วนเจ้างูตัวนี้ ข้าถือเอง" "ถือคืนเรือนรึ เอาไปดองเหล้าทำยารึ" "โธ่...ทำยาไปไยเล่า! ตัวอ้วนพีเยี่ยงนี้เนื้อมากนัก" "แล้วเอ็งจักเอาไปทำกระไร!" "เอาไปต้มเจ้าค่า!" พ่อสรวงยกมือทาบอก เมียยิ้มหน้าระรื่นด้วยถูกใจ นางมิได้ล้อเล่น แต่ม้วนงูสิงตัวใหญ่เข้าง่ามมือแล้วถือมันคืนเรือน เอาละ ค่ำนี้คงมิได้กินดอก แกงหอย แกงปลา คงได้กินแกงงูนั่นละหนา โอ...เพียงคาดเดาพ่อก็ขนลุกเกรียว ************************************* ************************************* "เอาแส้คืนข้ามา" พ่อสรวงทวงแส้หวายกับเมีย เมียก็ถลึงตาใส่ จับแส้หวายไว้มั่น "คุณพี่จักโบยข้าด้วยเหตุอันใด" "เอ็งรู้อยู่แก่จิต" "ข้ามิรู้! หากคุณพี่จักโบยข้า คุณพี่ก็หันหลังมาไวๆ ให้ข้าโบยคุณพี่ก่อน จักได้รู้ว่าเจ็บเยี่ยงไร เอะอะโบย เอะอะลงหวาย หลังคนหนาเจ้าคะหาใช่หลังควาย!" "อย่าขึ้นเสียงใส่ข้า ข้าเป็นผัว!" "เจ้าค่ะ เพราะเป็นผัวนั่นแล หากเมียมิผิด ผัวก็ต้องสืบสาวให้รู้แจ้ง" "รู้แจ้งแล้ว แม่ข้าบอกปาวๆ ว่าเอ็งลักเข็มขัดนาคน้องข้าไป" "แล้วคุณพี่ก็เชื่อ?" "ก็ข้า..." "ข้าก็บอกชัดแล้วว่ามิได้ลัก ไยมิเชื่อข้า ฤาเห็นว่าข้าเป็นคนป่าคนดง จักรังแกข้าเยี่ยงไรก็ได้ แม้นเป็นคนดง ยายก็เลี้ยงดูข้ามาอย่างดี น้อยนิดมิเคยตีให้หลังระคาย ข้ามิยอมให้คุณพี่ลงหวายเด็ดขาด ด้วยหากเป็นเช่นนั้น ผียายข้าคงได้มาหักคอคุณพี่แน่แท้" "โอ...วาจาเอ็งนี่หนา กล้าเอาผียายมาขู่ข้าแล้วรึ" "ก็คุณพี่มิฟังข้า" "หลักฐานมันมีอยู่" พ่อก้าวเข้าหาเมีย เมียถอยหลังไป ถอยจนหลังติดฉากหวายที่กั้นหีบแพรกับเบาะนอน "หลักฐานเท็จแท้ๆ อีเนียมมันเอามาวาง" "มิมีผู้ใดรู้เห็นตอนมันเอามาวาง แต่ตอนเอ็งขว้างเข็มขัดออกไป มีผู้พบเห็น" "ถึงกระนั้นก็ตีข้ามิได้ อย่าหวังว่าริ้วหวายจักได้ลงหลังข้า ข้าวทุกคำที่ยายป้อนมาจนกายาเติบใหญ่ จักให้ผัวมาตีจนเนื้อแตกได้เยี่ยงไร ข้าหายอมไม่!" "มิยอมก็ต้องยอม!" "ไยมิไปตีแม่ลออจันทร์บ้าง นางใส่ไคล้ข้า แม้แต่คุณหญิงก็มิฟังข้า หากฟังความข้างเดียวเยี่ยงนี้ คุณพี่ก็ต้องตีคุณหญิงด้วย!" "คุณพระ!!" คุณหญิงที่อยู่หอนั่ง ได้ยินทุกถ้อยวาจาของแม่คำปัน นางยกมือทาบอก อึ้งละหนาที่ได้ยินวาจาลูกสะใภ้ แต่กระนั้นก็มีรอยยิ้มที่มุมปาก ด้วยว่าเกิดมาเพิ่งพบเจอแม่หญิงเยี่ยงนี้ มีอย่างที่ไหน สั่งให้ผัวไปโบยแม่ตัวเอง โอ...คำปันหนอคำปัน! "คำปัน! ไยเอ่ยเยี่ยงนั้น หาสมควรไม่" "ก็คุณพี่บีบข้า!" "ด้วยทนมิได้แล้วหนา เอ็งเป็นเมียข้าแน่รึ! เป็นเมียไยเถียงคอเป็นเอ็น!" "คุณพี่จักลงหวายข้า จักให้ข้าอยู่เฉยรึ" "เอาแส้ข้าคืนมา!" "มิให้!" "เอามาบัดเดี๋ยวนี้!" ยามพ่อรุกเข้าหาจวนถึงตัว นางก็โยนแส้คืนผัว แต่ยังมิยอมรามือ ฝ่าตีนสาวพรวดๆ ไปที่ประตู "จักไปที่ใดอีก!" "ไปหาอีโต้เจ้าค่ะ! หากมิเจออีโต้ ได้ขวานมาจามหน้าผัวก็ยังดี" "โอ...แม่หญิง!" ************************************* ************************************* ฝากพีเรียดเรื่องล่าสุดของ #อัญจรี #จบดี มีแต่คำว่าบันเทิง บันเทิงมาก กดเจ้าค่ะ กดเข้าชั้นบัดเดี๋ยวนี้!!! #นิยายพีเรียด จบดี ไม่มีนอกกายนอกใจเจ้าค่ะ พีเรียดไม่อิงประวัติศาสตร์