ภรรยาของตายขอ(หย่า)รัก

โปรย วันที่เขาเอ่ยปากไล่เธอไม่ต่างจากของตายที่ไร้ค่า ความอดทนอดกลั้นที่มีมานานจึงถึงคราวสิ้นสุด ‘ใบหย่า’ คงเป็นปลายทางที่เหมาะสมกับเรื่องนี้ เธอและลูกจะไม่ทนอยู่กับผู้ชายใจร้ายอีกต่อไป . . ตัวอย่าง 1 "วัน ๆ คิดแต่เรื่องไร้สาระ แต่งตัวบ้า ๆ ทำอาหารที่ไม่มีใครอยากกิน น่าสมเพช!" คำพูดแต่ละคำของเขาเหมือนกับโลหะแข็ง ๆ ที่ทุบลงมาบนกำแพงความอดทนของเธอจนมันพังไม่มีชิ้นดี "น่าสมเพชงั้นเหรอคะ การพยายามจะประคับประคองครอบครัวมันเป็นเรื่องน่าสมเพชงั้นเหรอคะ?" เธอหลีกเลี่ยงการทะเลาะมาโดยเสมอ แต่คงทนเลี่ยงต่อไปไม่ไหวอีกแล้วจริง ๆ "แล้วคุณล่ะ เคยพยายามอย่างที่ฉันทำบ้างไหมคะ ใครกันแน่ที่น่าสมเพช" เจ้าของร่างสูงกำยำลุกยืนเต็มความสูง นัยน์ตาที่วาวโรจน์ด้วยความโกรธจ้องมองคนเป็นภรรยาที่กล้าต่อว่าเขา ก่อนจะประชดประชันกลับไปด้วยถ้อยคำที่แสนใจร้าย โดยไม่รู้เลยว่ามันอาจจะเป็นคำพูดที่ทำให้เขาเสียใจไปตลอดชีวิต "ถ้าทนไม่ได้ก็ไปซะสิ" ทุกอย่างมันพังลงแล้ว ความสุข รอยยิ้ม ความรัก หรือแม้แต่คำว่าครอบครัว ความจริงมันพังมาตั้งนานแล้ว เพียงแค่ม่านฟ้าไม่ยอมรับมันก็เท่านั้นเอง . . ตัวอย่าง 2 "คุณมาที่นี่ได้ยังไง" น้ำเสียงของเธอสั่นเทา แต่แววตากลับแข็งกร้าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ท่าทีหวาดระแวงราวกับเห็นอสูรร้ายของเธอ เสมือนกับมีดนับพันเล่มที่พุ่งเข้ากรีดเฉือนหัวใจของคชาครามจนแหลกละเอียด เขายืนนิ่งราวกับถูกสาป ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาจุกที่อกจนหายใจแทบไม่ออก นี่สินะ ผลของการกระทำของเขา เขาเปลี่ยนผู้หญิงที่เคยรักเขาหมดหัวใจให้กลายเป็นคนที่หวาดกลัวเขาจนสุดวิญญาณ เขากลายเป็นปีศาจในสายตาของเธอไปเสียแล้ว ภาพลักษณ์มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่พังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงชายคนหนึ่งที่กำลังจมอยู่กับความรู้สึกผิดอันมหาศาล "ม่านฟ้า…" เขาเปล่งเสียงเรียกชื่อเธอออกมาอย่างยากลำบาก มันแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "กลับบ้านกับพี่นะ" คำว่าบ้านเสมือนเชื้อไฟที่จุดประกายความโกรธของม่านฟ้าให้ลุกโชนขึ้นมา "ไม่!" เธอสวนกลับทันควัน "บ้านเหรอคะ ที่นั่นไม่เคยเป็นบ้านของฉัน มันเป็นแค่กรงทองของคุณ ที่นี่ต่างหากคือบ้านของฉันกับลูก คุณมาทางไหนรบกวนกลับไปทางนั้นด้วยค่ะ" แววตาของเธอแข็งกร้าว เด็ดเดี่ยว และไม่มีร่องรอยของความลังเล เป็นม่านฟ้าคนใหม่คนที่ถูกหล่อหลอมขึ้นจากความเจ็บปวดและความรักที่มีต่อลูกจนแข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ "พี่ขอโทษ" คชาครามก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นม่านฟ้าถอยกรูดไปติดเตียง "พี่ผิดไปแล้ว ทุกอย่างเป็นความผิดของพี่คนเดียว ได้โปรดให้อภัยพี่นะฟ้า" นี่คือครั้งแรกในชีวิตที่ผู้ชายอย่างคชาครามเอ่ยคำว่าขอโทษออกมาอย่างจริงจัง และหมดสิ้นซึ่งทิฐิทั้งหมด เขายอมทิ้งศักดิ์ศรีทุกอย่างลงแทบเท้าเธอ ขอเพียงแค่เธอให้อภัย แต่สำหรับม่านฟ้าแล้ว บาดแผลที่ฝังลึกมันไม่ได้รักษาง่ายดายเพียงนั้น ******* *โปรดอ่านตัวอย่างก่อนซื้อนะคะ *นิยายรักผสมดราม่า จบสุขนิยม ไม่มีนอกกายนอกใจ ในเรื่องมีเด็ก *หากไม่รบกวนเกินไป ช่วยกดหัวใจให้เรตติ้ง คอมเมนต์ ติชมให้ไรต์หน่อยนะคะ ^^