ซูเมิ่งเหยาหญิงสาวตัวประกอบ

เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้งนางกลับกลายเป็นตัวประกอบผู้น่ารันทด ที่ถูกพี่สาวของตนเองและสามีร่วมมือกันส่งนางไปลงนรก ไม่รู้ว่าเวรกรรมอันใดของร่างนี้อยากหย่าก็หาได้ง่ายดายอย่างที่คิด โชคดีที่นางยังมีระบบคอยช่วยเหลือ ---- เซียวหยางเจ๋อที่เห็นแววตาของนางก็รู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถปกป้องนางได้ ทั้งยังเป็นนางเสียอีกที่ช่วยชีวิตเขาไว้ แต่ซูเมิ่งเหยารู้ดีว่าหากไม่ได้เซียวหยางเจ๋อช่วยไว้ ตอนนี้นางก็คงตายไปแล้วเช่นกัน "ไม่ใช่ความผิดของท่านเสียหน่อย ข้ายังต้องขอบคุณท่านที่เข้ามาขวางดาบเล่มนั้น ท่านไม่กลัวตายหรือ เหตุใดถึงต้องทำถึงเพียงนั้น หากท่านเป็นอันใดท่านป้าจะอยู่อย่างไรเจ้าคะ" น้ำเสียงของนางสั่น ทั้งกล่าวออกมาด้วยความคับข้องใจเหตุใดต้องทำถึงเพียงนี้ ซูเมิ่งเหยามิใช่ไม่กลัวตาย แต่หากต้องมีผู้อื่นมาเสี่ยงชีวิตและตายแทนนางเช่นนี้นางต้องยินดีหรือที่ตนเองนั้นมีชีวิตอยู่ได้ด้วยการแลกชีวิตของผู้อื่น เซียวหยางเจ๋อเมื่อผ่านความเป็นความตายมา ตนก็ไม่อยากรอคอยอีกแล้ว ต่อให้วันนี้นางจะไม่สามารถตอบรับความรู้สึกของตนเองก็ตาม "เจ้าไม่รู้จริงหรือเมิ่งเหยา ว่าเหตุใดข้าถึงทำถึงเพียงนั้น …ส่วนที่เจ้าถามว่าข้ากลัวตายหรือไม่ มีผู้ใดบ้างที่ไม่กลัวตาย แต่ในเวลานั้น ตัวข้าคิดเพียงขอให้เจ้าอยู่รอดปลอดภัย…ต่อให้ข้าตายข้าก็ไม่เสียใจที่ได้ปกป้องคนที่ตนเองรัก" ---- “ท่านพี่ไม่พอใจอันใดข้าหรือเจ้าคะ หรือที่ข้ากล่าวมานั้นมีสิ่งใดไม่จริงบ้าง อ๋อ…ข้ายังมีข่าวดีมาบอกท่านอีกด้วย ซูเมิ่งเหยากำลังจะแต่งงาน ท่านรู้หรือไม่ว่านางกำลังจะแต่งกลับผู้ใด…” ซูเสี่ยวหรงนั้นรู้สึกได้ตั้งแต่นางเข้ามาอยู่ในบ้านไป๋ในฐานะภรรยาของไป๋เหวินซิว ทุกสิ่งอย่างก็ไม่เหมือนเดิม บุรุษที่เคยรักนางผู้นั้นไม่มีอีกแล้ว ซูเสี่ยวหรงรับรู้ได้ตั้งแต่วันที่ซูเมิ่งเหยาตัดสินใจออกจากบ้านไป๋ สายตาของไป๋เหวินซิวที่มองไปยังซูเมิ่งเหยานั้นเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ ในเมื่อเขาไร้น้ำใจกับนาง เช่นนั้นก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุข