ชาตินี้นางร้ายไม่ขอตามรักพระเอก ยุค70

โปรย ครั้งหนึ่งเธอเคยรักเขาจนสูญเสียทุกอย่าง เมื่อลมหายใจสุดท้ายดับไปจึงได้รู้ว่าตัวเองเป็นแค่นางร้ายในนิยายที่ถูกกำหนดมาให้ตายเพื่อความรักของพระนาง ได้ชาตินี้เชิญรักกันให้พอนางร้ายไม่ขอรักเขาอีก ตัวอย่าง “แล้วคุณรู้อะไรรึเปล่า ว่าฉัน คู่หมั้นที่รักคุณหมดหัวใจจนกลายเป็นคนโง่เขลา ปล่อยให้ความรักบังตา ฉันไปลงชื่อสมัครเป็นยุวชน เพราะคุณ” เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำและแววตาซ้ำเติมตัวเอง อย่างน้อยในชาตินี้เธอขอพูดในสิ่งที่ไม่เคยได้พูดอีกครั้ง แทนที่เขาจะซาบซึ้งแต่กลับตรงกันข้ามทั้งหมด “หลิวซูเหยา! ทำแบบนั้นทำไม เธอนี่มันเกินเยียวยา” “ใช่ ๆ ฉันเป็นแบบที่คุณพูดจริง ๆ ฉันคิดว่า ถ้าได้อยู่ที่เดียวกับคุณ ถ้าได้ทำงานเหมือนคุณ...คุณจะเห็นฉันในสายตาบ้าง ถึงไม่รักอย่างน้อยก็คงมองในฐานะคนคนหนึ่ง” ไม่ใช่ตัวน่ารำคาญหรือส่วนเกิน หวังหย่งอันตกตะลึงกับคำสารภาพรักตรง ๆ แววตาคมมีทั้งความสับสนและวิตก ยิ่งเห็นเธอร้องไห้หนักก็ยิ่งทำอะไรไม่ถูก คงโทษเขาไม่ได้เพราะตลอดมาเธอที่เขารู้จักเป็นผู้หญิงแกร่งไม่ว่าจะถูกเขาตำหนิอีกวันก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม เขาตั้งใจจะลุกเดินมาหาอีกคน แต่เธอยกมือขึ้นห้ามไว้น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นจนอีกฝ่ายชะงัก “ไม่ต้องพูดหรอก ฉันเข้าใจว่าคุณไม่ได้อยากให้ใครตามไปขัดความสุขของคุณกับผู้หญิงคนนั้น” “หลิวซูเหยา” เขาเอ่ยชื่อเธอเสียงเบา “พอเถอะค่ะ” เธอตัดบททันที “ขอบคุณที่สอนฉันนะคะ ว่าความรักที่ไม่มีค่าพอ ฉันก็ไม่ควรร้องขอตั้งแต่ต้น ต่อไปนี้ฉันจะเลิกตามคุณอีก” “...” “ฉัน จะเลิก รัก คุณ”