หลิวซินซิน วิศวกรสาวทะลุมิติพลิกแผ่นดิน เล่ม 3 (61-90)

แต่ทว่า ในขณะที่มนุษย์กำลังคุยกันเรื่องวิทยาศาสตร์ โลกวิญญาณ กลับกำลังวุ่นวาย! จู่ๆ เจ้าอ้วนน้อย ที่หน้าเริดบินในท่าซุปเปอร์แมนนำหน้าขบวนม้าอย่างสบายใจเฉิบ ก็หยุดชะงักกึกกลางอากาศ ทำจมูกฟุดฟิดเหมือนได้กลิ่นอะไรบางอย่าง ‘ฮึ่ม กลิ่นอะไรตุๆ เหมือนปลาร้าที่หมักมาร้อยปี...’ ทันใดนั้นเอง! เบื้องหน้าของเจ้าอ้วนน้อย ก็ปรากฏกลุ่มควันสีดำจางๆ ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรวมตัวกันเป็นร่างของวิญญาณชายชราในชุดผ้าเก่าๆ ขาดวิ่น หนวดเครายาวเฟื้อย ดวงตาสีแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว วิญญาณตนนี้ลอยขวางทางขบวนม้าไว้ แต่ไม่มีใครเห็นนอกจากมีนาและเจ้าอ้วน "หยุดเดี๋ยวนี้! ไอ้พวกมนุษย์หน้าโง่!" วิญญาณชายชราตะโกนเสียงดังก้องในจิตที่ฟังดูแหบแห้งเหมือนเสียงกิ่งไม้แห้งสีกัน "นี่คือเขตหวงห้ามของข้า! ข้่าตายอยู่ที่นี่มาตั้งร้อยกว่าปีแล้ว! ใครกล้ารุกล้ำ ข้าจะสาปให้ท้องร่วงจนไส้บิดตาย!" มีนาได้ยินเสียงนั้นชัดเจน นางลอบถอนหายใจ ‘นั่นไง... นึกว่าจะไม่มีเจ้าที่ ที่ไหนได้ มีเจ้าที่หลงยุคอยู่จริงๆ ด้วย’ นางหันไปส่งกระแสจิตสั่งน้องชาย ‘เจ้าอ้วน... ไปเจรจากับคุณปู่เขาหน่อยสิ บอกเขาดีๆ ว่าเราไม่ได้มารบรกวน แค่จะมาขอยืมที่ทำกินนิดหน่อย’ เจ้าอ้วนน้อยทำท่าตะเบ๊ะรับคำ ‘รับทราบจ้ะพี่จ๋า! ...เดี๋ยวอ้วนจัดการเอง! เรื่องเจรจานี่งานถนัด!’ ร่างป้อมๆ ของกุมารทองพุ่งเข้าไปเผชิญหน้ากับวิญญาณชายชราร้อยปีทันที เจ้าอ้วนน้อยลอยตัวอยู่ตรงหน้าวิญญาณชรา แล้วเท้าสะเอว ทำหน้าตาจริงจัง (ที่ดูน่ารักมากกว่าน่ากลัว) ‘นี่! ลุงจ๋า! หลีกทางหน่อยสิ! พี่สาวหนูเขาจะรีบไปทำงานทำการนะ!’ วิญญาณชราเฝ้าทุ่งถึงกับควันออกหู "ลุง!? ไอ้เด็กเปรต! ข้าอายุร้อยกว่าปีแล้ว! เรียกข้าว่าท่านปู่ทวด เดี๋ยวนี้! แล้วเจ้าเป็นใคร! ตัวแค่นี้กล้ามาสั่งข้าเรอะ แต่งกายก็ประหลาดนัก ข้าไม่เคยเห็นวิญญาณที่ไหนจะแต่งกายเช่นเจ้ามาก่อน!" เจ้าอ้วนน้อยยืดอกพุงพลุ้ย ‘หนูคือกุมารทองสุดหล่อจากประเทศไทย เป็นน้องชายสุดที่รักของพี่สาวคนสวย! ...ลุงนั่นแหละเป็นใคร! มายืนขวางทางทำไม! เกะกะ!’ "หนอย! ไอ้เด็กเมื่อวานซืน!" วิญญาณชราโกรธจนหนวดกระดิก "ข้าคือเจ้าที่ที่นี่! ข้าตายเพราะกินดินเค็มๆ นี่เข้าไปจนท้องแตกตาย! ข้าเลยต้องเฝ้าที่นี่ไม่ให้ใครมากินอีก! พวกเจ้ากลับไปซะ! ไม่งั้นข้าจะ..." ‘โอ๊ย! ลุงพูดมากจัง!’ เจ้าอ้วนน้อยเอานิ้วแคะหู