My Annoying Idol วิถียายหน้านิ่งเมื่อมีติ่งเป็นไอดอล

โลกไม่ได้หมุนรอบไอดอล แต่หมุนรอบเดดไลน์และค่าน้ำค่าไฟที่ต้องจ่ายทุกเดือน! ใครจะกรี๊ดก็กรี๊ดไป แต่สำหรับฉัน... ไอดอลก็แค่คนที่ต้องทำงานหน้ากล้อง คนหนึ่งเท่านั้นแหละ My Annoying IDOL นิยายรัก(มั้ง?) ที่จะทำให้คุณรู้ว่า... การมีไอดอลมาวอแวในชีวิต มันน่ารำคาญแค่ไหน! “ผมหิวอะ” “...” “ผมหิว” “...” “คุณไม่หิวเลยบ้างเหรอ” “หิว” เธอตอบสั้น ๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองเขา “แล้วทำไมเรายังไม่กินข้าวกันอีกล่ะ” ซงอินแจเริ่มหน้ามุ่ยเพราะไม่ได้ดังใจ “เพราะฉันกำลังทำงานอยู่” อินแจพยักหน้าเหมือนเข้าใจ ก่อนจะเงียบไปได้ไม่ถึงครึ่งนาทีเขาก็พูดอีก “ผมหิวมาก” “อือ” “หิวจนจะกินบ้านคุณได้ทั้งหลังแล้วนะ” โกกิลาเม้มริมฝีปากนิดหนึ่ง ก่อนจะบอกเขาเสียงปราม “เมื่อกี้คุณบอกฉันไปแล้ว” “แต่มันหิวกว่าเดิม นี่มันจะหกโมงเย็นแล้วด้วย ผมหิวอะ” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาเป็นครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมง สายตานั้นไม่ได้แข็งกระด้าง แต่ก็ไม่ได้อ่อนโยน มันเป็นสายตาของคนที่กำลังนับถอยหลังความอดทนในใจ “อินแจ...” “ครับ” “ฉันกำลังทำงานอยู่” อินแจทำหน้าคล้ายเด็กที่กำลังถูกดุ แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ “ผมแค่คิดว่า… ถ้าคุณลุกขึ้นมาทำอะไรให้กินสักนิด มันคงไม่เสียเวลามาก”