บทนางร้ายข้าขอโยนทิ้ง

โชคชะตาเล่นตลกให้เหมยเหมย เข้ามาอยู่ในนิยายในฐานะ 'นางร้าย' หน้าสวยแต่ใจหยาบ ผู้คนต่างตั้งฉายาให้นางเป็นนางมารร้ายแห่งลั่วหยาง ถือคติอยากได้ต้องแย่งชิง ทำบาปได้ไม่เกรงกลัวความผิดเพราะมีบิดาหนุนหลัง ตามบทเดิม…นางต้องแย่งพระเอกจากนางเอก แต่เมื่อฝ่ายนางเอกไม่ยอมง่ายๆ เรื่องราวจึงพลิกผัน สุดท้าย "ลั่วเหมยเอ๋อร์" ต้องแต่งกับชายแก่คราวพ่อ ที่มีภรรยาอยู่แล้วนับสิบ! ในเมื่อรู้อยู่เต็มอกว่าจุดจบของนางร้ายต้องพังพินาศ เหตุใดนางต้องเอาตัวเข้าไปยุ่งกับพระ-นางให้เหนื่อยใจ? ลั่วเหมยเอ๋อร์จึงตัดสินใจ "ยกธงขาว" พระเอกจะรักนางเอกก็รักไปเถอะ…นางเอาใจช่วยเต็มที่! ส่วนนาง…ขอหนีไปชุบตัวที่ต่างเมือง รอให้คนลืมว่านางเคยชั่วเมื่อใด ค่อยกลับมาใช้ชีวิตใหม่อย่างสงบสุข ทว่า...นางคงมองโลกในแง่ดีเกินไป ลืมไปหรือไม่ว่าลั่วเหมยเอ๋อร์มีคู่กรณีอยู่ทุกที่! ใครจะปล่อยให้นางหนีไปเสวยสุขง่ายๆ เล่า CUT SCENE "ลั่วเหมยเอ๋อร์!" "เรียกอยู่ได้ มีไรก็รีบพูดมาเลยเจ้าค่ะ!" "จุดประสงค์ของเจ้าคืออะไรกันแน่…" "ข้าแค่อยากง้อท่าน อยากให้ท่านหายโกรธ" "แน่หรือ! หากเจ้าไม่เอ่ยเช่นนี้ ข้าคงคิดว่าเจ้าจงใจยั่วยวนข้า อยากปีนเตียงข้า...แต่ข้าอยากบอกเจ้าไว้อย่าง ข้ารังเกียจสตรีอย่างเจ้าที่สุด" ลั่วเหมยเอ๋อร์ตกใจจนอ้าปากค้าง เดี๋ยวนะ ตานี่คิดว่านางยั่วยวนหรือ คิดเข้าข้างตัวเองไปหรือไม่! "มู่จวิ้นหยาง! ท่านอย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย ข้าเนี่ยนะอยากปีนเตียงท่าน ท่านมีดีอะไรกัน ท่านก็แค่...หล่อ สูง ไหล่กว้าง ช้างน้อยอันเท่าแขน ไม่เห็นมีอะไรดีสักอย่างเลย!" เอ๊ะ เมื่อกี้นางชมเขานี่ มู่จวิ้นหยางเลิกคิ้วสูงข้างหนึ่ง คล้ายกำลังถามนางว่า...พูดอะไรออกมารู้ตัวรึเปล่า "อะ เอาเป็นว่ามันไม่ใช่อย่างที่ท่านคิด ข้าไม่ได้คิดปีนเตียงท่าน เข้าใจใหม่ด้วย!" (นิยายจบในเล่ม)