อิ่มท้องครองใต้หล้า เล่ม 2 (31-60 )

วิญญาณปฐมกษัตริย์ที่ล่วงรู้ถึงนิสัยของสตรีตรงหน้าเป็นอย่างดี ก่อนจะตรัสดักคอขึ้นมาทันที “และเจิ้นก็รู้ดีว่าคนหน้าเลือดอย่างเจ้าไม่มีทางยอมทำงานให้ใครเปล่าๆ! เจิ้นจะไม่ให้เจ้าต้องเหนื่อยเปล่าอีกเช่นเคยหรอกนะแม่หนู!” จากนั้นก็หยิบเอาม้วนกระดาษหนังที่เพิ่งวาดเสร็จใหม่ๆ ขึ้นมาคลี่ออก แล้วกระแทกมันลงบนโต๊ะเบื้องหน้ามู่หลัน! “นี่คือลายแทงขุมทรัพย์แห่งที่สองที่เจิ้นรับปากว่าจะให้เจ้า! และเจิ้นขอรับรองว่า ขุมทรัพย์แห่งนี้! เจ้าไม่ต้องปีนเขา ไม่ต้องมุดถ้ำ และไม่ต้องไปสู้กับตะขาบยักษ์ที่ไหนให้เหนื่อยแรง! เพราะมันซ่อนอยู่ใกล้ๆ เพียงแค่ในตัวเมืองชิงโจวนี่เอง!” มู่หลันตาโตเป็นประกาย รีบชะโงกหน้าเข้าไปดูแผนที่ลายแทงอย่างรวดเร็ว ทว่าเมื่อไล่สายตาไปตามจุดกากบาทสีแดงบนแผนที่ คิ้วเรียวสวยก็ต้องขมวดเข้าหากันเป็นปม “เดี๋ยวนะเพคะฝ่าบาท! ตำแหน่งที่วงไว้นี่ มันไม่ใช่ป่าเขารกร้าง หรือศาลเจ้าโบราณ! แต่มันคือเขตที่พักอาศัยของคหบดีแถวชานเมืองมิใช่หรือเพคะ?” ปฐมกษัตริย์แสยะยิ้มกว้าง รอยยิ้มของพระองค์ในยามนี้ดูเจ้าเล่ห์และชั่วร้ายไม่แพ้มู่หลันเลยแม้แต่น้อย! “ถูกต้อง! และเรือนหลังนั้น ก็ไม่ใช่เรือนของใครที่ไหน ทว่ามันคือเรือนลับที่ไอ้หมูตอนนายอำเภอจูขุนนางกังฉินตัวดี แอบกว้านซื้อเอาไว้เพื่อซุกซ่อนภูเขาทองคำและทรัพย์สมบัติที่มันขูดรีดรีดไถและยักยอกมาจากราษฎรตลอดหลายปีที่ผ่านมาอย่างไรเล่า!!” มู่หลันเบิกตากว้างจนแทบถลน อ้าปากค้างมองหน้าฮ่องเต้ผีสลับกับแผนที่! “ไอ้หมูตอนนั่นมันสร้างภาพเป็นขุนนางสมถะ! แต่ความจริงแล้วสมบัติที่มันโกงชาติโกงแผ่นดินมา ถูกซ่อนไว้ใต้ดินของเรือนหลังนั้นจนล้นทะลัก! ในฐานะปฐมกษัตริย์ผู้ก่อตั้งต้าเฉียน... เจิ้นขอออกราชโองการ (ลับ) ให้อำนาจเจ้าอย่างเป็นทางการ!” ปฐมกษัตริย์ชี้พระหัตถ์ไปที่มู่หลัน ประกาศกร้าวด้วยความสะใจขั้นสุด “เจ้าจงไป ‘ปล้น’เอ้ย!...จงไปยึดทรัพย์ของไอ้กังฉินจูมาให้เหี้ยน! ปล้นมันให้หมดเนื้อหมดตัว ยกเค้าอย่าให้เหลือแม้แต่อีแปะเดียว! แล้วนำเงินทองและทรัพย์สมบัติของมันนั่นแหละ มาซื้อเสบียงตั้งโรงทานแจกจ่ายให้ราษฎรของเจิ้นซะ! เอาเงินของมัน มาทุบหม้อข้าวของพวกมันเอง!!” “พรืดดด!! ฮ่าๆๆๆๆๆ!!” มู่หลันหลุดหัวเราะก๊ากออกมาลั่นห้องลับใต้ดิน! สวรรค์! นี่มันเรื่องตลกร้ายระดับชาติชัดๆ! ฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ ทรงประทับตราอาญาสิทธิ์ สั่งให้สตรีชาวบ้านไปปล้นบ้านขุนนางตัวเอง เพื่อเอาเงินมาทำบุญกู้แคว้น! “ประเสริฐ!! ประเสริฐยิ่งนักฝ่าบาท!! ราชโองการนี้ช่างถูกใจหม่อมฉันเสียเหลือเกิน!” มู่หลันตบโต๊ะฉาดใหญ่ ดวงตาหงส์ทอประกายเหี้ยมเกรียมปนตื่นเต้น นางกำลายแทงในมือไว้แน่น “ในเมื่อฝ่าบาทเปิดทางให้ปล้นอย่างถูกต้องตามกฎหมาย (ผี) เช่นนี้ หม่อมฉันก็จะขอยืดอกรับสนองราชโองการ ปล้นกังฉินเพื่อชาติเองเพคะ!!” “อ๊ะ! ป้น! ป้นของเงาๆ วับๆ หยอ!! เปาเปาปายล่วยๆ!!” จู่ๆ ก้อนแป้งน้อยที่แอบยืนกินซาลาเปาอยู่หลังเสา ก็พุ่งพรวดออกมากระโดดเหยงๆ ชูมือป้อมๆ ขึ้นสุดแขนด้วยความคึกคะนอง! ทว่า! กระโดดดีใจอยู่ได้แค่สามที ก้อนแป้งน้อยก็ชะงักกึก เอียงคอจิ้มแก้มยุ้ยๆ ของตัวเองด้วยความงุนงง ดวงตากลมโตปริบๆ หันไปถามมารดาด้วยความใสซื่อ “ท่างแม่ต๋าป้นคืออารายเยอเต้าคะ?”