ตัวประกอบเช่นข้า คือยาระงับประสาทของอ๋องทมิฬ เล่ม 2 (จบ)

'เยว่ซินซิน' พนักงานออฟฟิศดวงกุดในยุค 2026 ตื่นขึ้นมาพบว่าตนเองทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายดราม่าตับพัง เรื่อง 'บัลลังก์เลือดพยัคฆ์ทมิฬ' ซ้ำร้ายบทบาทที่ได้รับยังเป็นเพียงสาวใช้ตัวประกอบเกรดต่ำที่มีอายุขัยเพียงสามบรรทัดแรก! หน้าที่ของนางคือการวางยาพิษ 'หลี่จิ้ง' ชินอ๋องผู้ถูกขนานนามว่าพยัคฆ์คลั่งแห่งแคว้น บุรุษผู้โหดเหี้ยมและทรมานจากพิษเย็นจนเสียสติ ตามต้นฉบับเดิม นางต้องมือสั่นจนทำถ้วยยาแตกและถูกเขาสังหารทิ้งทันที แต่เยว่ซินซินไม่อยากตาย! นางจึงงัดสัญชาตญาณเอาตัวรอด ตัดสินใจกระดกยาพิษถ้วยนั้นลงคอตัวเองเพื่อทำลายหลักฐาน (เคราะห์ดีที่เป็นเพียงยาถ่าย!) ความบ้าบิ่นไร้สติของนางจุดประกายความสนใจในแววตาที่ว่างเปล่าของหลี่จิ้ง... ทว่าสิ่งที่หยุดคมดาบของมัจจุราชไว้กลับไม่ใช่คำแก้ตัว แต่เป็น "กลิ่นกายหอมละมุน" และ "สัมผัสอันอบอุ่น" จากเรือนร่างของนาง หลี่จิ้งค้นพบความจริงอันน่าตื่นตะลึง ยามที่โรควิปลาสกำเริบจนอยากฆ่าคนล้างวัง มีเพียงการได้กกกอดเยว่ซินซินและฟังเสียงหัวใจของนางเท่านั้น ที่สามารถฉุดรั้งเขาขึ้นมาจากขุมนรกแห่งความหนาวเหน็บได้ จากนักโทษประหาร จึงเลื่อนขั้นเป็น 'หมอนข้างจำเป็น' แห่งจวนอ๋อง ชีวิตในกรงทองเริ่มวุ่นวาย เมื่อท่านอ๋องผู้ขึ้นชื่อว่าเกลียดสตรีเข้าไส้ กลับเสพติดการมีนางอยู่ข้างกาย ห้ามห่างสายตาแม้แต่ก้าวเดียว! แม้ปากจะบอกว่านางเป็นแค่ "ยาถอนพิษ" แต่การกระทำกลับคอยเอาอกเอาใจ ปอกผลไม้ให้กิน ห่มผ้าให้ยามดึก และหวงแหนนางยิ่งกว่าสมบัติล้ำค่าในท้องพระคลัง เยว่ซินซินเริ่มหวั่นไหวกับความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความโหดร้าย แต่หารู้ไม่ว่า… ท่านอ๋องผู้นี้คลั่งรักหนักข้อขึ้นทุกวัน ถึงขนาดวางแผนจะสร้างกรงทองขัง "ซินซิน" ของเขาไว้ ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันตลอดไป!