ขออภัย ข้าเพิ่งหัดเป็นนางร้าย เล่ม 3 (จบ)

ในชาติภพเดิม ‘เสิ่นเจียวเยว่’ คือสตรีผู้โง่เขลาในคราบแม่พระ นางยึดถือความดีงามดุจชีวิต ยอมถูกโขกสับ ปล่อยให้สินเดิมถูกสูบกินจนเหือดแห้ง สุดท้ายต้องนอนตายอย่างโดดเดี่ยวในเรือนร้าง ไร้เงาคนเหลียวแล แม้แต่สามีที่นางเทิดทูน เมื่อลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้งในวัยเยาว์ ความหนาวเหน็บก่อนตายยังตราตรึง นางตระหนักแจ้งแก่ใจแล้วว่า "ความดีมิอาจเป็นเกราะกำบัง เงินตราและอำนาจต่างหากคือศาสตราที่แท้จริง" นางจะไม่กลับไปเป็นนางเอกผู้แสนดีที่รอวันถูกเชือด และจะไม่ลดเกียรติลงไปตบตีแย่งชิงบุรุษให้แปดเปื้อน เส้นทางใหม่ของนางคือ "นางร้ายฝึกหัด" ภายใต้หน้ากากบุปผางาม นางบัญญัติกฎเหล็กไว้สามข้อ: ร้ายอย่างผู้ดี: วาจาต้องหวานหู แต่ความหมายต้องเชือดเฉือนให้กระอักเลือด ตัดท่อน้ำเลี้ยง: ศัตรูที่ไร้เงิน คืออสรพิษที่ถูกถอดเขี้ยวเล็บ ยิ้มหวานแล้วขอโทษ: สร้างกำแพงมารยาทที่ใครก็ไม่อาจตำหนิได้ แรกเริ่มมือนางยังสั่นเทาเมื่อต้องวางหมากทำลายผู้อื่น ทว่าเมื่อเห็นศัตรูดิ้นพล่านเพราะขาดแคลนเงินทองและความน่าเชื่อถือ ความลังเลกลับแปรเปลี่ยนเป็นความหฤหรรษ์อันเยือกเย็น นางค่อยๆ รวบอำนาจในจวน ขยับบัญชี เปลี่ยนคู่ค้า จนศัตรูค่อยๆ ล้มละลายลงแทบเท้าโดยไม่ทันรู้ตัว ท่ามกลางเกมเชือดเฉือนที่นางบรรจงสร้าง กลับมีเพียง  'เว่ยจิงเหิน' ซือจื่อหนุ่มผู้กุมอำนาจทหารและขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมเท่านั้นที่มองทะลุหน้ากากของนาง แทนที่จะขัดขวาง เขากลับยื่นดาบให้นางด้วยความขบขัน ระคนหลงใหล "หากเจ้าอยากเล่นเป็นนางมาร ข้าก็พร้อมจะเป็นจอมมารเคียงคู่เจ้า" เมื่อเกมอำนาจลุกลามถึงราชสำนัก นางร้ายฝึกหัดผู้นี้จำต้องงัดทุกกลยุทธ์เพื่อความอยู่รอด แม้ต้องจัดฉากหลอกลวงคนทั้งใต้หล้า…นางก็จะทำ!