ขอโทษที...นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไป เล่ม 1

ในห้วงความทรงจำเฮือกสุดท้ายก่อนที่หญิงสาวจะสิ้นลมหายใจเพราะอาการลงแดง มีชายคนหนึ่งกระชากผมของเธอให้เงยหน้าขึ้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันว่า “น่าสมเพช” วินาทีนั้นเธอเองก็คิดไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่ ชีวิตเธอทำไมถึงดำเนินมาถึงจุดนี้ได้ คุณหนูเวินเหยาเหยา คนที่อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไปที่ไหนมีแต่คนหลีกทางให้ ตอนนี้มีสภาพไม่ต่างจากเศษสวะ ขอทานยังดีกว่าเธอเป็นร้อยเท่า ในเมื่อไม่หลงเหลือความเป็นคนอยู่แล้ว จะทนอยู่ไปทำไม หญิงสาวคิดได้แบบนั้นก็ไม่ฝืนชะตา ค่อย ๆ ปล่อยวางแล้วจากไปในที่สุด แต่หลังจากที่ลมหายใจของเธอขาดห้วงไปแล้วนั้น กลับมีน้ำใส ๆ ไหลออกมากระทบใบหน้า เพียงแต่เธอไม่สามารถรับรู้มันได้อีกแล้ว “ใครที่มันทำให้เธอต้องทนทุกข์ทรมาน ฉันจะเอาคืนให้เป็นร้อยเท่า” น้ำเสียงเย็นชา แต่คนรอบข้างได้ฟังกลับรู้สึกชาไปทั้งตัว ภาพชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์ เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาแต่เฉยชาไร้ความรู้สึก กำลังอุ้มหญิงเร่ร่อนอย่างทะนุถนอม ช่างเป็นภาพที่ขัดแย้งกับคนภายนอกเป็นอย่างมาก ทว่าเขากลับไม่สนใจเสียงซุบซิบนินทา ยังคงพาร่างที่แหลกสลายไปยังสถานที่เงียบสงบ “เธอไปก่อน เสร็จธุระแล้วฉันจะตามเธอไปทีหลัง” ดอกลิลลี่สีขาววางรอบหลุมศพ บรรยากาศเงียบสงบ มีเพียงสายลมที่พัดผ่านมาแล้วก็ผ่านไป บ่งบอกว่าวันเวลาเหล่านั้นไม่สามารถย้อนหวนคืนกลับได้อีก เหลือไว้เพียงความทรงจำให้นึกถึง