เกิดใหม่ยุค 70: จากช่างบ้านนอกสู่เจ้าพ่ออุตสาหกรรม เล่ม 2

เพิงเก่าที่เคยไม่ทำงานได้ เริ่มมีจังหวะของมันเอง ของที่เคยชนกัน เริ่มแยกทาง คนที่เคยต้องรอคำ เริ่มยืนอยู่กับคำของตัวเอง และตงหลินกับเพิงหลังเก่า ก็เริ่มส่งของหากันได้จริงทีละช่วง มันยังไม่ลื่น ยังไม่สวย และยังมีรอยอยู่แทบทุกจุด แต่ในวันที่ทุกอย่างเริ่ม “พอเดินได้” ของกลับมาช้ากว่าครึ่งจังหวะ กองที่ควรครบกลับขาดชิ้นเดิม คำที่ส่งไปถึงปลายทางไม่ตรงกับของที่ตามมา และคนที่เพิ่งยืนได้ ก็เริ่มไม่แน่ใจว่าควรยืนต่อไปอย่างไร มันไม่ใช่ความพังแบบเดิมอีกแล้ว มันคือการทำให้ทุกอย่างยัง “ดูเหมือนเดินได้” แต่ไม่เคยตรงจังหวะกันเสียที เมื่อของ คน ข่าว และเวลา เริ่มคลาดกันพร้อมกันหลายจุด คำถามจึงไม่ใช่ว่า จะทำให้มันดีขึ้นอย่างไร แต่เป็นว่า จะทำอย่างไรไม่ให้มันล้ม ในวันที่เริ่มมีคนบางคน อยากเห็นมันล้มจริง ๆ