ฉันยอมเป็นตัวร้ายของนายนะ…ที่รัก

ในบางสถานการณ์… การช่วยเหลือ กับ การฉวยโอกาส มันคือเส้นบางๆ แต่สำหรับปณวิตร์ อินทะไพบูลย์… ไม่ว่าเฉินจวิ้นเจี๋ยจะตีความหมายสิ่งที่เขาทำให้ว่ายังไง… เขาไม่สนใจอยู่แล้ว ขอเพียงได้ช่วยคนที่เขารักให้พ้นจากเงื้อมมือของญาติสายเทาก็พอ แต่การยื่นมือเข้าช่วยเหลือตรงๆคงถูกปัดทิ้งอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะแม้แต่หน้าหล่อๆของเขา เฉินจวิ้นเจี๋ยก็ยังไม่อยากจะมอง ปณวิตร์จึงต้องช่วยแบบถูกเข้าใจผิดและเป็นหนังหน้าไฟให้ทุกเรื่อง แต่มันก็คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม เพราะความดื้อและความเย็นชาของเฉินจวิ้นเจี๋ยเนี่ย…ช่างหอมหวานและเร่าร้อนเหลือเกิน แม้จะถูกมองว่าเป็นคนชอบฉวยโอกาสก็ยอม “เสี่ยวเจี๋ย เมตตาลูกชายของฉัน ด้วยปากของนายได้หรือเปล่า?”