ข้าก็แค่ตัวประกอบสวะ เหตุใดบอสตัวร้ายทั้งห้าถึงไม่ยอมไปหาพระเอก! เล่ม2

ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบที่ต้องตายในสิบตอนแรก แผนเอาชีวิตรอดคือหลบหน้าพระเอกและหนีตัวร้าย... แต่ทำไมพวกบอสโรคจิตทั้ง 5 ถึงแห่มาซบตักข้าล่ะเนี่ย! ไปหาพระเอกนู่นโว้ยยย! ข้าอยากนอน! "ลู่ชิงเฉิน" เป็นแค่มนุษย์เงินเดือนที่ทำงานหนักจนตายคาจอคอมพ์ แต่สวรรค์ดันเล่นตลก ส่งเขาทะลุมิติเข้ามาในนิยายวายฮาเร็มสายดาร์กเรื่อง 'สวรรค์ไร้ปรานี' ปัญหาคือ เขาไม่ได้เกิดเป็น 'ไป๋อวิ๋นซี' นายเอกดอกบัวขาวผู้แสนดีที่เหล่าตัวร้ายต้องรุมแย่งชิง และไม่ได้เป็นบอสตัวร้ายสุดเท่ แต่เขาดันมาอยู่ในร่างของ 'ศิษย์พี่รองผู้จืดจาง' ตัวประกอบระดับสวะที่มีบทบาทแค่เดินกวาดลานสำนัก แล้วโดนลูกหลงตายอย่างอนาถในบทที่ 10! แผนการเอาชีวิตรอดฉบับคนขี้เกียจจึงเริ่มขึ้น: ก้มหน้ากวาดลาน ทำตัวกลมกลืนกับกำแพง ปล่อยให้นายเอกตัวจริงดำเนินเรื่องไป ส่วนข้าขอไปนอน! แต่ทว่า... กงล้อแห่งโชคชะตากลับหมุนผิดทิศ! เหตุใด เยี่ยนอู๋จิ้ว ผู้กระหายเลือด ถึงเอาแต่ดมกลิ่นกายข้าแล้วครางหึๆ ในลำคอ? เหตุใด ??? ถึงเอาโซ่ทองคำมาล่ามข้อเท้าข้า พร้อมรอยยิ้มอาบยาพิษ? เหตุใด ??? ถึงแปลงเป็นลูกหมามาซุกไซ้หน้าอกข้าทุกคืน? เหตุใด ??? ถึงส่งกองทัพโครงกระดูกมาเฝ้าหน้าห้องน้ำไม่ให้ข้าหนี? และเหตุใด ??? ผู้ทรงธรรม... ถึงได้มองข้าด้วยสายตาหิวกระหายราวกับจะกลืนกินเช่นนั้น!? เดี๋ยวสิพวกท่าน! นายเอกตัวจริงยืนร้องไห้กระซิกๆ อยู่ตรงนู้น! พวกท่านมาคลั่งรักอะไรกับตัวประกอบที่แค่อยากจะกลับไปนอนอย่างข้าเล่า!!