บันทึกรักจากร้านซักผ้าอัตโนมัติ

ท่ามกลางแสงไฟสลัวและเสียงเครื่องซักผ้าที่หมุนเป็นจังหวะในเวลาตีสอง คิม สถาปนิกหนุ่มที่รักความเงียบสงบ มักจะใช้ช่วงเวลานี้หลบหนีจากโลกที่วุ่นวายมานั่งสเก็ตช์ภาพรอผ้าแห้งเพียงลำพัง ​จนกระทั่งคืนที่ฝนตกหนัก... เขาได้พบกับ จีน หญิงสาวในชุดสูทภูมิฐานที่ดูเหนื่อยล้าเกินกว่าจะเป็นเวลาพักผ่อน การพบกันครั้งแรกเริ่มต้นด้วยความเงียบ และความเอื้อเฟื้อเล็กๆ อย่างน้ำยาปรับผ้านุ่มหนึ่งขวด ​จากคนแปลกหน้าที่นั่งห่างกันหนึ่งเก้าอี้ กลายเป็นเจ้าของโพสต์อิทโน้ตสีเหลืองที่ทิ้งข้อความให้กำลังใจไว้บนฝาเครื่องซักผ้า... ​นี่ไม่ใช่แค่เรื่องราวของคนสองคนที่มาซักผ้า แต่คือบันทึกความทรงจำของพื้นที่ปลอดภัยที่ค่อยๆก่อตัวขึ้นท่ามกลางกลิ่นหอมสะอาดและวิวมหานครยามค่ำคืน ​เมื่อจังหวะชีวิตที่เคยเร่งรีบ... เริ่มซ้อนทับเป็นจังหวะเดียวกัน