หวนคืนอีกคราข้าจะเลือกชะตาเอง

ใครจะคาดคิดว่าการปีนขึ้นไปเก็บมะม่วงจะทำให้เป่าเป้ยสาววัยยี่สิบต้น ๆ พลาดตกลงมาจนถึงแก่ชีวิต เป็นเวลาเดียวกันกับที่ฮองเฮาอวี้หลันตกบันได วิญญาณของเป่าเป้ยเข้าไปอยู่ในร่างของอวี้หลัน ฮองเฮาที่ได้รับการแต่งตั้งเนื่องจากบิดาทำความดีชอบความให้วังหลวง หากแต่เมื่อเข้าวังหลวงไปฮ่องเต้จิ่นฝานก็ไม่ได้สนใจการมีอยู่ของอวี้หลันแม้แต่น้อย เพราะในใจของจิ่นฝานมีเพียงพระสนมหรูเหริน ทั้งสองรักกันมาก่อน การมาของอวี้หลันจึงเป็นการมาแทรกกลางระหว่างความรักของคนทั้งสอง แม้จะพยายามหลบเลี่ยงแต่ทุกครั้งผลของการหลบเลี่ยงนั้นคือการถูกลงโทษ โบย ขัง และให้อดอาหาร วิญญาณของอวี้หลันเลือกที่จะหายไป ร่างที่ว่างเปล่านั้นจึงเป็นเป่าเป้ยเข้ามาแทน หลังจากฟื้นขึ้นมา สิ่งแรกที่เป่าเป้ยทำคือ ปลูกมะม่วง ก่อนจะทำตัวท้าทายพระสนมหรูเหริน เนื่องจากเป่าเป้ยชอบอ่านหนังสือประวัติศาสตร์ จึงรู้ดีว่าการเอาคืนให้อวี้หลันครั้งนี้ผลจะเป็นเช่นไร ในฐานะที่อวี้หลันให้ใช้ร่างกาย เป่าเป้ยจึงจะเอาคืนพระสนมหรูเหรินให้เป็นการตอบแทน ส่วนฮ่องเต้จิ่นฝานคนเย็นชาแบบนั้นก็ต้องได้รับบทเรียนจากการเอาแต่เข้าข้างคนรักของตัวเอง ทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อน “ฉันจะจัดการทุกอย่างให้ แต่ขอกินมะม่วงก่อนก็แล้วกัน”