คุณหนูสี่ผู้หวนคืน เล่ม 1 (มี 2 เล่มจบ)

ความตายของข้าหาใช่จุดจบ แต่เป็นจุดเริ่มต้นที่พวกเจ้าจะต้องเสียใจ ผู้ใดทำสิ่งใดไว้ข้าจะเอาคืนมันเป็นร้อยเท่าพันทวี! "หลางเอ๋อร์เป็นบุตรชายของท่านเช่นกัน เหตุใดท่านถึงได้รังเกียจเขานัก หรือเพราะเขาหาใช่บุตรชายที่เกิดจากหญิงชาวบ้านนางนั้น ท่านถึงไม่เคยเหลียวแลและมองว่าเขาคือบุตรชายคนหนึ่ง?" ความจริงที่น่าเจ็บปวดมากที่สุดคือ เหวินลั่วหลาง ถูกบิดารังเกียจ เขาต้องมองบิดาโอบกอดมอบความรักให้กับน้องชายต่างมารดาเพียงเพราะมารดาหาใช่สตรีที่ทรงต้องพระทัย ทว่าสิ่งที่ ฉินลั่วเฟย ไม่อาจรู้ได้ก็คือ… บุตรชายที่นางเชื่อว่าเป็นบุตรชายของเขาเช่นกันความจริงแล้วมีบางอย่างที่มากกว่านั้น และนั่นเป็นเหตุสำคัญที่เขามองข้ามบุตรชายผู้นี้ "มันไม่ใช่ลูกข้า" "อะ อะไรนะ?" "บุตรชายของเจ้าหาใช่บุตรชายของข้า ในคืนเข้าหอผู้ที่เข้าหอกับเจ้าหาใช่ข้าไม่ แต่เป็นบุรุษผู้หนึ่งที่คนของข้าเจอยามเขาต้องยาพิษ ดังนั้นแล้วจึงไม่ใช่บุตรชายของข้า" ประโยคที่ออกมาจากปากของเขาคือการยืนยันว่านางไม่ได้คิดไปเอง… ความหมางเมินและแววตาเดียดฉันที่มองมาทางน้องแม่ลูกล้วนมีเงื่อนงำและเหตุผลทั้งสิ้น! แท้ที่จริงแล้ว… เหวินลั่วหลางไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของเขา นางช่างเป็น… พระชายาที่น่าสมเพชอย่างแท้จริง ทว่าเรื่องนี้จะผิดที่ผู้ใด? ผิดที่นางผู้เป็นเจ้าสาวรอเขาในห้องหอกระนั้นหรือ? ทั้งที่ตำหนักอ๋องมีทหารองครักษ์มากมายแต่กลับปล่อยให้บุรุษที่ไหนก็ไม่รู้แอบย่องมาเข้าหอกับเจ้าสาวของตน? เหลวไหลสิ้นดี! กว่าจะตาสว่างนางก็พบว่าทุกอย่างล้วนผิดปกติไปหมด ไม่ว่าจะญาติผู้พี่ที่ไม่เคยดีกับตนปรากฏขึ้นพร้อมกับคำอวยพร หรือจะเป็นท่านลุงและป้าสะใภ้ที่แสดงความยินดีออกมาจากใจจริงทั้งที่ผ่านมาไม่เคยยินดีกับนางและมักจะกดให้นางต่ำกว่าบุตรชายบุตรสาวของตนอยู่เสมอ ทุกอย่างมันผิดไปหมด… ยิ่งกับ หญิงชาวบ้าน นางนั้นที่เข้ามาหลังจากเฉิงอ๋องกลับมาจากชายแดนพร้อมกับฐานะ พระชายารอง ที่ถูกพระสวามีมอบให้อย่างหน้าชื่นตาบาน ใช่แล้ว… นี่คือแผนการของพวกมันทั้งหมด! เป็นแผนการที่ลากนางลงเหวตั้งแต่แรก ไม่ได้มาแสดงความยินดีจากใจจริงแต่เป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่พวกมันเล่นตบตาแล้วมองดูความอัปยศของนางอย่างมีความสุข! พวกสารเลว! กว่าจะมีรู้ความจริงนางก็สูญเสียทุกอย่างไปแล้ว… ท่านพ่อของนางที่ทราบความจริงก็สะเทือนใจจนถึงขั้นล้มป่วยก่อนจะสิ้นใจไม่กี่วันถัดมา ส่วนบุตรชายของนาง… เขาบังเอิญไปทราบความจริงเข้าว่าแท้ที่จริงแล้วตนไม่ได้มีสายเลือดของผู้เป็นบิดา เพราะคำพูดของคนอื่นๆในตำหนักทำให้เขาทนความอับอายไม่ไหวผูกคอตายในห้องนอนโดยที่ไม่คิดร่ำลานางผู้เป็นมารดาแม้แต่ครึ่งคำ นางใจสลายเหลือเกิน… ผู้คนที่หวังดีและรักนางจากใจจริงไม่มีชีวิตอยู่อีกต่อไป สุดท้ายนางก็ตัดสินใจจบเรื่องราวทุกอย่างทั้งที่ในใจกำลังร้อนระอุเต็มไปด้วยไฟแห่งความเคียดแค้น ชาตินี้ ฉินลั่วเฟย เกิดมาอาภัพนัก ทั้งที่ได้เป็นพระชายาผู้สูงส่งทว่านางกลับไม่มีความสำคัญในใจของพระสวามีแม้แต่นิด บุตรชายถูกบิดาหมางเมินก็ว่าน่าปวดใจแล้ว ที่แย่ไปกว่านั้นก็คือตัวของนางเองที่ถูกเขารังเกียจยิ่งกว่ากิ้งกือไส้เดือน บุตรต้องมาเห็นมารดาถูกบิดาทำร้ายจิตใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพการกระทบกระทั่งของบุพการีทำให้เด็กน้อยรู้สึกใจสลาย ท้ายที่สุด… บุตรชายของนางก็ตัดสินใจจบชีวิตลงเมื่อรู้ความลับนั้นเข้า ก่อนสิ้นใจ… นางมองภาพรอยยิ้มของพวกสารเลว จดจำสีหน้าของพวกมันขึ้นใจ น้ำตาแห้งเหือดไหลรินอีกครั้งพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงสดกลิ่นความคละคลุ้ง ถ้อยคำเคียดแค้นและสาปแช่งออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก "ความตายของข้าหาใช่จุดจบ แต่เป็นจุดเริ่มต้นที่พวกเจ้าจะต้องเสียใจ ผู้ใดทำสิ่งใดไว้ข้าจะเอาคืนมันเป็นร้อยเท่าพันทวี!"