เกิดใหม่ในร่างสาวใช้ที่มีลูกชายให้ท่านประธาน

“ได้ลูกชายนะคะคุณแม่ ผิวขาว ตัวสะอาดมาก จมูกโด่งด้วย โตขึ้นต้องหล่อแน่ๆ” ฉันขมวดคิ้ว คนพวกนี้พูดบ้าอะไรกัน จะมีเด็กที่ไหนอยู่ในห้องผ่าตัด ฉันไม่ได้มาคลอดลูก ฉันมาผ่าตัดท่อน้ำนมออกต่างหาก ------------------- ม่ายสาววัยสี่สิบหลับเพราะฤทธิ์ยาสลบไปฟื้นในร่างใหม่ทั้งสาวและสวยกว่า อยากจะดีใจอยู่หรอกถ้าไม่ตื่นตอนกำลังเบ่งคลอดลูก เจ็บแทบขาดใจกว่าจะผ่านมาได้ ต้องมากลายเป็นแม่ลูกอ่อนแบบไม่ทันตั้งตัว แถมร่างใหม่นี้เป็นสาวใช้ที่ย่องเข้าห้องเจ้านายหล่อรวยหวังใช้เต้าไต่ จึงถูกพ่อของลูกเกลียดเข้าไส้ -------------- “น้องยศมีพี่เลี้ยงแล้ว และเธอไม่ใช่พี่เลี้ยงลูกฉัน” “แต่ฉันเป็นแม่ เป็นคนอุ้มท้องแกมา เป็นแหล่งอาหารที่ดีที่สุดของแก” ฉันชักจะทนความเยอะของหมอนี่ไม่ไหวแล้ว ตรรกะพังพินาศ คนอื่นมันจะเลี้ยงลูกดีกว่าคนเป็นแม่ได้ยังไงกัน! “เฮอะ!” เขาแค่นเสียงใส่ “แม่ประสาอะไร เกลียดที่ตัวเองอ้วน ยังพยายามจะนุ่งกางเกงรัดปลิ้นทั้งที่ท้องตั้งหลายเดือนแล้ว แม่ประสาอะไรนึกจะกินอะไรก็กิน ส้มตำปูปลาร้า กินลาบดิบๆ กินเผ็ดจนท้องเสียต้องพาไปโรงพยาบาลกี่หน ให้กินอาหารดีๆ ก็บ่นว่าไม่อร่อย แอบกินทั้งเหล้าทั้งเบียร์ ถ้าไม่ใช่เพราะคนบ้านนี้ช่วยกันสอดส่อง ลูกฉันจะออกมาเป็นยังไง เอาแต่ความสุขของตัวเอง ไม่เคยคิดถึงคนอื่น ฉันต้องโง่ขนาดไหนถึงไว้ใจให้เธอเลี้ยงลูกฉัน” เขาเสียงดังใส่จนเป็นตะโกน “ฉันชื่อนลิน ฉันไม่ใช่บัว ฉันไม่ได้เป็นคนแบบนั้น” “ยิ่งเธอไม่ใช่บัว ไม่ใช่แม่ของตาหนู ก็เท่ากับเป็นคนแปลกหน้า คนบ้าที่ไหนจะให้คนแปลกหน้าเลี้ยงลูกตัวเอง ฮ้า!” ฉันกำมือแน่น ถ้ามองอย่างเป็นธรรมมันก็จริงอย่างที่เขาว่า “ไงล่ะ พูดไม่ออกเลยใช่ไหม ต่อให้เธอฟื้นจากความตายมาแล้วเก่งขึ้น กล้าสบตา กล้าเถียงฉัน แต่ยังไงเธอก็ยังเป็นตัวร้ายกาจที่ทำชีวิตฉันพังพินาศ และคนอย่างฉันเจ้าคิดเจ้าแค้นพอ ฉันจะจองเวรเธอไปทั้งชาติ” เขาชี้หน้าฉัน ------------ นี่มันเวรกรรมอะไรของช้านนนนนน!