สมาชิกสภาผู้แทนหัวใจ เล่ม 2

#นางเอกหมอลำกับนายกรัฐมนตรี ...พยายามจะเมินเฉย ไม่สนใจความอาลัยอาวรณ์จากดวงตาคู่นั้น ขาก้าวดุ่มๆ ลงบันไดมาถึงชั้นล่าง รีบปรับสีหน้าไม่ให้ลูกเห็นความเครียด แกกำลังจ้ำข้าวเหนียวหนุบหนับ วิ่งหน้าตั้งมาหา “พ่อพ่อกะแม่จ๋าคุยอะไยกัน” “คุยเรื่องน้องนี่แหละค่ะ ระหว่างแม่จ๋ากับพ่อพ่อ แม่จ๋าอยากให้น้องเลือก” โน้มตัวก้มกอดลูกหล่าเอาไว้หลวมๆ อยากให้แกรู้สึกถึงความรักเอ่อล้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราจะเป็นพ่อพ่อกับแม่จ๋าของน้องตลอดไป “แม่จ๋ามีนะโยบายอะไย” “คะ?” “ก็แม่จ๋าต้องมีนะโยบายก่องไง แม่จ๋าต้องหาเฉียงก่อง” ต่อรองแล้วก็ขำคิก นึกว่ามารดากำลังชวนแกเล่นเกมเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตย แต่ที่ทำให้ทิพย์เทวีน้อยใจอิหล่าน้อยล้ายหลาย ก็คือแกมีแนวโน้มว่าจะเอนเอียงไปทางจเด็จ “แล้วพ่อพ่อของน้องล่ะคะ ทำไมน้องไม่ถามหานโยบายจากพ่อพ่อบ้าง” เธอขว้างค้อนใส่ร่างสูงใหญ่ที่ตามหลังลงมาติดๆ มุมปากเขากระตุกยิ้มมีเลศนัยกับเจ้าตัวเล็ก “พ่อพ่อหาเฉียงกะน้องแย้ว พ่อพ่อบอกว่า จารักแม่จ๋ากะน้องเท่ากันเยย” ภูมิใจนำเสนอแบบแผนหวานซึ้งที่พ่อพ่อพึงยึดมั่น เสียงใสเรียกร้องขอให้แม่จ๋ายึดความเสมอภาคเช่นกัน “แม่จ๋ารักน้องมั้ย” “รักสิคะ” “ละทะไมไม่รักพ่อพ่อ แม่จ๋าไม่เท่าเทียมเยย แม่จ๋าไม่เปนปะชาทิบปะไต!”