ครัวสองโลกพวกเราจะรวยด้วยอาหาร

แอ๊ด… เสียงบานพับดังเสียดหู หลินเยว่เบิกตากว้าง มือกำไม้ถูพื้นแน่นขึ้นทันที ชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวออกมาจากหลังประตู เขาสวมชุดยาวสีหม่นแบบโบราณ ผมดำรวบสูงด้วยปิ่นไม้ ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แต่ซีดเล็กน้อยคล้ายคนอดนอนมาหลายคืน ดวงตาของเขาลุ่มลึกและคมกริบ ทว่าในเวลานี้กลับเต็มไปด้วยความตกตะลึงไม่ต่างจากเธอ ทั้งสองคนสบตากัน หนึ่งคนถือไม้ถูพื้น อีกหนึ่งคนยืนถือโถกระเบื้องเปล่าความเงียบทอดยาวอยู่ชั่วขณะ จากนั้นหลินเยว่ก็กรีดร้อง "กรี๊ด โจร! แกเข้ามาได้ยังไง ไอ้โจรบ้า ไป๊ ไปเลยนะ" เฉินอวี้เฉินยังไม่ทันเข้าใจคำพูดของนาง สิ่งแรกที่พุ่งเข้าหาเขากลับเป็นด้ามไม้ยาวอันหนึ่ง ชายหนุ่มเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ ไม้ถูพื้นฟาดผ่านไหล่เขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ก่อนกระแทกเข้ากับชั้นวางด้านหลังจนกล่องพลาสติกหล่นลงมาสองใบ "เดี๋ยวก่อน! แม่นางข้าไม่ใช่โจร แม่นางฟังข้าก่อน" "ไม่เดี๋ยว! แกเข้ามาได้ยังไง!" หลินเยว่ตะโกนเสียงหลง มือยังคงเงื้อไม้ถูพื้นขึ้นอีกครั้ง แม้ขาจะสั่นเล็กน้อย แต่ท่าทางกลับดุดันอย่างยิ่ง เฉินอวี้เฉินถอยหลังหนึ่งก้าว สายตากวาดมองรอบตัวอย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่ห้องเก็บของของเขา ไม่ใช่ร้านอาหารของเขา ไม่ใช่แม้แต่สถานที่ใดในแคว้นต้าเซิ่งที่เขาเคยเห็น พื้นห้องเรียบและเป็นมัน ผนังขาวสะอาดราวกับหินหยก โต๊ะและชั้นวางทำจากโลหะสีเงินวาว เตาไฟไม่มีฟืน แต่มีเปลวไฟสีน้ำเงินลุกขึ้นจากแท่นประหลาด กล่องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ตั้งอยู่มุมห้อง ส่งเสียงครางต่ำ ๆ ราวกับสัตว์เหมันต์กำลังหลับใหล ยิ่งไปกว่านั้น สตรีตรงหน้าสวมเสื้อผ้าแปลกประหลาด แขนเสื้อสั้นจนเห็นท่อนแขนขาวเนียน ผมยาวถูกรวบลวก ๆ ไว้ด้านหลัง ใบหน้าอ่อนเยาว์แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความระแวง เฉินอวี้เฉินไม่รู้ว่านี่คือที่ใด แต่เขารู้เพียงอย่างเดียว หากไม่อธิบายให้ดี เขาอาจถูกสตรีผู้นี้ตีตายด้วยไม้ประหลาดในมือ "แม่นาง ข้าไม่ใช่โจร" หลินเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง "แม่นาง?" เธอมองชุดของเขาอีกครั้ง แล้วมองผมยาวของเขา จากนั้นสายตาก็เลื่อนลงไปยังรองเท้าผ้าแบบโบราณที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อย หรือว่า… ถ่ายละคร? แต่ถ่ายละครอะไรถึงบุกเข้าครัวคนอื่นโดยไม่บอกไม่กล่าว "นายเป็นใคร มาจากไหน แล้วเข้ามาในร้านฉันได้ยังไง"