การชำระแค้นของพระชายา

“สกุลเสิ่นส่งข้ามาตาย... ฮูหยินเอกเหยียบย่ำมารดาข้า บังคับให้ข้าขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวนี้... ท่านอ๋อง ข้าเกลียดชังคนสกุลเสิ่นไม่น้อยไปกว่าท่าน!” เซียวจิ่งเยวียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสนใจปรากฏขึ้นวูบหนึ่ง ทว่ายังคงเปี่ยมไปด้วยความอันตราย “แล้วอย่างไร?” “ข้าอาจเป็นเพียงลูกอนุที่ไร้ค่าในสายตาพวกมัน แต่นั่นคือข้อได้เปรียบ... ข้าสามารถเข้าออกจวนสกุลเสิ่นได้โดยไม่มีใครระแวง ข้ารู้จุดอ่อนของบิดา รู้ที่ซ่อนสมุดบัญชีลับของจวน...” เสิ่นอวี้เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แม้ลำคอจะปรากฏรอยแดงช้ำเป็นปื้น “หากท่านอ๋องต้องการกวาดล้างสกุลเสิ่นให้สิ้นซาก ข้ายินดีเป็นคมดาบ เป็นหูเป็นตาให้ท่าน แลกกับชีวิตของข้า... และมารดาของข้า”