หออาชาไนย : พ่อค้าความตาย | สยบเก้าทัพ (เล่มที่ 12 จบ)

“สำหรับเพียร หน้าที่ของทูตไม่ใช่เพียงการรักษาสันติ…” “แต่คือการรักษาผลประโยชน์ของฝ่ายตน โดยทำให้ศัตรูเป็นผู้ทำลายสันติก่อน!” เสียงปืนในบึงกาฬอาจสงบลงชั่วคราว แต่เก้าขั้วอำนาจเก่ายังคงครอบครองกองทัพ เขตแดน และผลประโยชน์ซึ่งสั่งสมมานับพันปี ไม่มีฝ่ายใดยอมรับว่าอำนาจของผู้อื่นอยู่เหนือกว่าตน และไม่มีชัยชนะเพียงสมรภูมิเดียว ที่จะทำให้พวกมันยอมก้มหัวต่อหออาชาไนยโดยง่าย เพราะสงครามรบกันด้วยกำลัง แต่ชิงชัยกันด้วยปัญญา แทนที่จะเปิดศึกพร้อมกันทั้งเก้าด้าน เพียรกลับจับเหล่านักรบเข้าเรียนหลักสูตร “การทูตสายมาร” ฝึกให้ผู้ถือดาบรู้จักซ่อนภัยคุกคามไว้ภายใต้มารยาท และทำความเข้าใจว่า… การถูกโจมตีก่อนเพียงครั้งเดียว อาจมีค่ามากกว่าชัยชนะในสนามรบเสียอีก จากนั้น ‘พ่อค้าความตาย’ จึงส่งสารเชิญเก้าขั้วอำนาจเข้าสู่ “สภาโต๊ะกลม” ทุกฝ่ายได้รับที่นั่งอย่างเท่าเทียม ทว่าไม่มีผู้ใดรู้ว่า ข้อเสนอซึ่งถูกวางไว้ตรงหน้า คือโอกาสที่จะรักษาอำนาจของตน… หรือกับดักซึ่งกำลังบีบให้พวกมันเลือกข้าง เพียรอาจเป็นผู้จัดโต๊ะเจรจา แต่ผู้ที่นั่งอยู่รอบโต๊ะล้วนมีกองทัพ ผลประโยชน์ และอาวุธซึ่งพร้อมถูกชักออกมาได้ทุกเมื่อ หากขั้วอำนาจใดขั้วอำนาจหนึ่งตัดสินใจผิดพลาด การเจรจาซึ่งถูกจัดขึ้นเพื่อปิดฉากสงคราม อาจกลายเป็นชนวนให้ทั้งเก้าทัพเคลื่อนพลพร้อมกัน! เพราะการ “สยบเก้าทัพ” ไม่ใช่เพียงการเอาชนะกำลังทั้งเก้าด้วยกำลังที่เหนือกว่า หากคือการยุติสงคราม ในขณะที่ทุกฝ่ายยังเชื่อว่าตนมีเหตุผลมากพอจะเดินหน้าต่อ ก่อนเส้นตายจะสิ้นสุดลง… เพียรจะใช้ปัญญาทำให้เก้าขั้วอำนาจยอมรับกติกาใหม่ได้หรือไม่? หรือสภาโต๊ะกลมแห่งนี้ จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามที่ใหญ่ยิ่งกว่าเดิม? _______________________________ [ ระดับพลัง ] - สร้างภาชนะ - บ่อน้ำตาน้ำ - ลอกบึง - ดุจคลอง - บรรจบแม่น้ำ - พบสมุทร - ดุจเทพ --[ แฟนตาซีไทยร่วมสมัย | ภาคสุดท้ายของนิยายชุด 12 ภาค ]--