พระเอกได้ยินเสียงในใจ แต่นางไม่นับเป็นตัวประกอบด้วยซ้ำ!

หลิวเหยา พบว่าตนเองอยู่ในนิยายรักจีนโบราณแนวเศร้า ทว่า กู้หมิงเสวียน ซื่อจื่อผู้เย็นชาดันอ่านใจนางได้! ภายนอกนิ่งเรียบร้อย แต่ในใจกลับร้องกรี้ดคลั่งรักเขาไม่พัก! เปลี่ยนพล็อตเรื่องนี้ใหม่เป็นรักคอมเมดี้ ตัวละครหลัก: พระเอก (กู้หมิงเสวียน) : รูปร่างสูงใหญ่ สง่างาม หล่อเหลา นัยน์ตาคมกริบ เป็นคนเงียบๆ ดูเย็นชา ซื่อจื่อจวนกู้โหว ทำงานศาลต้าหลี่ วันหนึ่งเขาได้ยินเสียงในใจของหลิวเหยา นางเอก (หลิวเหยา) : ใบหน้าสวยงาม ชอบวางสีหน้านิ่ง เรียบร้อย ไม่ค่อยพูด รูปร่างงดงาม เป็นคุณหนูกำพร้านอกสกุลที่บ้านอาสามของจวนกู้โหวรับมาดูแลตั้งแต่ยังเล็ก ญาติสกุลหลิวคนอื่นๆ ของนางอยู่ที่ชายแดน วันหนึ่งนางกลับนึกขึ้นได้ว่าตนเองทะลุมิติมาอยู่ในนิยายเศร้า เกี่ยวกับชีวิตการแต่งงานที่วุ่นวายของพระเอกและนางเอก หลิวเหยาเหลือบมองภาพนั้นแล้วกลอกตาในอก (‘น่ารำคาญจริง...’) เสียงหวานใสเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหูของ กู้หมิงเสวียน… ซื่อจื่อแห่งจวนโหวผู้แสนเย็นชาชะงักมือที่กำลังยกแก้วชาขึ้นจิบ ดวงตาคมปราบเหลือบมองไปรอบโต๊ะ ทว่าทุกคนยังคงรับประทานอาหารกันอย่างเงียบเชียบ (‘จะมองก็มองไปสิ จะก้มหน้าหนีทำไม? ทำอย่างกับเขาเป็นผีหลอก สะดุ้งสะดิ้งอยู่ได้ ชอบเขาก็บอกว่าชอบ มองตรงๆ มันจะตายหรืออย่างไร’) กู้หมิงเสวียนหรี่ตาลง มองตรงไปยังต้นทางของสายตา เฉินจิ้งจิ้งที่แอบมองเขาอยู่อีกครั้งถึงกับตกใจจนทำตะเกียบหลุดมือ เสียงกระทบจานดังเคร้ง! เรียกสายตาจากคนทั้งโต๊ะ ทว่ากู้หมิงเสวียนไม่ได้มองนาง... สายตาคมกริบของเขาเลยไปหยุดอยู่ที่หญิงสาวหน้านิ่งที่นั่งข้างๆ หลิวเหยายังคงถือตะเกียบวางเนื้อเป็ดลงในจานด้วยท่าทางสงบเงียบ ใบหน้าเรียบเฉยไม่ยินดียินร้าย แต่ในหัวของนางกลับมีคำก่นด่าไม่หยุด (‘นางเอกคนนี้ กิริยาเหยาะแหยะชะมัด ในเมื่อจวนกู้โหวมีซื่อจื่อที่ทั้งหล่อทั้งเท่ขนาดนี้ให้มองดู แถมเขายังนั่งเด่นอยู่ตรงหน้า เจ้าอยากจะมองก็มองไปสิ มัวแต่ขลาดกลัวอยู่ได้ เมื่อมีของดีให้มองก็ต้องมอง เป็นธรรมชาติของมนุษย์ ไม่เห็นจะแปลกอะไรเลยนี่นา!’) กู้หมิงเสวียนจ้องมองหลิวเหยาเขม็ง หญิงสาวรับรู้ได้ถึงสายตานั้น นางไม่ได้ก้มหน้าหนี ทว่าช้อนสายตาขึ้นสบตากับเขาตรงๆ ใบหน้างดงามยังคงเรียบเฉยราวน้ำนิ่งในสระโบราณ ทว่า... เสียงในหัวของนางกลับระเบิดออกมาไม่หยุด! (‘อืม... พอจ้องใกล้ๆ แบบนี้ยิ่งหล่อแฮะ สันจมูกโด่งคมกริบ คิ้วกระบี่ ตาคมดุ หุ่นตรงไหล่กว้างนั่นอีก... สมแล้วที่เป็นพระเอก ตรงสเปกชัดๆ มองแล้วเจริญอาหารดีจริง’) กู้หมิงเสวียนชะงัก ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเบาๆ ดวงตาที่เคยเย็นชาฉายแววประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด ริมฝีปากนิ่งสงบของหลิวเหยายังคงปิดสนิท แต่มือเรียวกลับคีบอาหารเข้าปากเคี้ยวกลืนด้วยท่าทางเจริญอาหาร ขณะที่สายตายังคงจ้องใบหน้าของกู้ซื่อจื่อ — คุณชายสามตระกูลกู้ ด้วยความชื่นชมอย่างตรงไปตรงมา (‘จ้องนานๆ เลย จะได้มองหน้าหล่อๆ นี้นานหน่อย คนอะไรจะสมบูรณ์แบบขนาดนี้ ชายในฝันชัดๆ’)