ด้ายฝั้นกับอันดา

แกร็ก! …. "แม่งเอ้ย! ไอ้บ้านั้นยังนั่งอยู่ที่เดิม เอาไงดีจะสายแล้ว เอาเถอะถ้ามันทำอะไร ก็ถีบยอดหน้ามันเลย" อันดาค่อย ๆ เดินผ่านหน้าบ้าน ในขณะที่พ่อหนุ่มบ้านตรงข้ามออกมานั่งรอส่งยิ้มหวานให้ทุกวัน ดวงตาคู่สวยเหลือบมองพร้อมกับหัวใจที่เต้น ตุบตับ...ตุบตับ...ตุบตับ...ด้วยความกลัว ‘มันชักจะหนักข้อขึ้นทุกวันแล้วนะ หลังๆ มียิ้มให้ด้วยมันไม่ปกติแน่ ๆ คงต้องให้ ไอ้ลม มาช่วยดูให้แล้วล่ะ’ อันดา พึมพำกับตัวเองขณะที่เร่งฝีเท้าผ่านพ่อหนุ่มยิ้มหวานคนนั้นไปอย่างรวดเร็ว "ฮื้อ...น่ารักเป็นบ้าดูท่าแล้วน่าจะเขินนะนั่น ไม่ได้การละ ไอ้ด้าย ต้องทำอะไรสักอย่างแล้วมองมาก็เกือบปี ดูทรงแล้วคงจะชอบเราอยู่เหมือนกัน เอาวะ พี่จะจีบแล้วนะ น้องอันดา" ไม่รู้ว่าผมแก่หรือเปล่านะ ทำไมผมรู้สึกว่าอยากหยุดอยู่ที่ใครสักคน และคน ๆ นั้นก็คือ อันดา ผมอยากจับมือเล็ก ๆ นั่นเวลาข้ามถนนและทุกครั้ง ที่เราเดินเคียงข้างกัน ผมอยากกางร่มให้เขาในวันที่ฝนตกและแน่นอน ผมก็อยากจะเป็นผ้าห่มบนเตียงนุ่มของน้องเขาด้วย ตัวเล็กบางนั่น ผมอยากปกป้องเขาครับ ปลายลิ้นร้อน ไล้เลื้อย เข้าโพรงหวาน อบอุ่นซ่าน หวานกลิ่น เสน่หา ละมุนแผ่ว ดูดกลืน หยุดเวลา ปรารถนา เพียงแค่เจ้า เล่า‘อันดา’