สตรีเช่นข้าเลือกอำนาจก่อนความรัก

บทนำ มิได้ครองวังหลัง...แต่ครองดวงหทัย ไร้ตราหงส์ มิไร้ความอบอุ่น ไร้บารมีค้ำจุน ทว่ามีรักหนึ่งคอยปกป้อง สิ้นเสียงอ่านจดหมายของสาวใช้ข้างกาย ที่หยิบยกบทประพันธ์ของกวีบัณฑิตนอกรีดของใครสักคนหนึ่งมาพรรณนาความรักอันลึกซึ้งที่ฝ่าบาทมีให้กับพระสนมกุ้ยเฟย เพื่อเอาใจพระนาง ในงานเลี้ยงคล้ายวันประสูติ ผู้เป็นนายจึงได้เอ่ยขึ้นมาหนึ่งคำ “บทกวีหลอกสตรีเช่นนี้...มีความจริงสักกี่ประโยคกัน” เสียงใสกังวานดั่งกระดิ่งลมดังขึ้นขณะสายตายังไม่ละจากตำรา เมื่อเห็นใบหน้าเรียบเฉยไร้ซึ่งความขวยเขินดั่งสตรีแรกสาวกำลังจดจ่อกับตำราตรงหน้า ราวกับว่าพรุ่งนี้เป็นวันสอบจ้วงหยวนของนาง ซึ่งสตรีไม่ได้มีสิทธิ์เช่นนั้น แต่นางก็ยังจดจ่ออ่านอย่างเอาเป็นเอาตาย มิได้ออกไปหาความสำราญดั่งสตรีแรกสาวที่เป็นวัยซุกซนเหมือนสตรีจวนอื่น “คุณหนู...ท่านไม่คิดจะตอบจดหมายของเซียวอ๋อง หน่อยหรือเจ้าคะ เห็นได้ชัดว่าเขามีใจให้ท่าน” ตอบจดหมายหรือ... หากนางเป็นดั่งสตรีโง่เขลาเมื่อชาติก่อนคงบอกให้รีบนำกระดาษอบร่ำอย่างดีที่มีกลิ่นหอมมากาง เร่งให้นางฝนหมึกสนชั้นเลิศโดยเร็ว หยิบพู่กันขนนุ่มบรรจงเขียนประโยคตอบกลับและลอบให้คนส่งออกจากจวนอย่าชักช้า ด้วยกลัวว่าอีกคนจะคอย แต่เรื่องไร้ยางอายเช่นนั้น เอาไว้ให้สตรีที่ชอบปีนป่ายทำเถอะ...นางไม่ใช่สตรีหน้าหนา! อีกอย่างการตอบจดหมายบุรุษที่ไม่ใช่ญาติ ใช่เรื่องที่สตรีในห้องหอพึงกระทำหรือ... “ข้าไม่ใช่สตรีใจง่าย...ที่โดนเพียงคำหวานไม่กี่ประโยคก็ลุ่มหลง เจ้าโยนจดหมายนั้นลงกระถางไฟเป็นเชื้อเพลิงให้ความอบอุ่นยังจะให้ประโยชน์เสียกว่า” นางกล่าวจบก่อนจะนั่งอิงหมอนบนตั่งที่ปูฝ้ายนุ่มอ่านตำราต่าง ๆ ที่ให้ท่านลุงรองหามาให้โดยไม่ใส่ใจจดหมายจากบุรุษมากแผนการผู้นั้น นางทำเช่นนี้มาหลายปีแล้วตั้งแต่เกิดใหม่ หากแต่แรกเริ่มเดิมทีนางไม่ใช่สตรีเย็นชาเช่นนี้ ต้องขอบคุณสวรรค์ที่ให้โอกาสนาง...