หลินเวยสาวน้อยย้อนเวลา1980 เล่ม3

เฟิงฟางเจิ่น นั่งพิงหมอนสูงอยู่บนโซฟา ใบหน้ายังคงซีดเผือด หมวดว่านจื่อยังคงยืนตัวแข็งอยู่ข้างๆ สมองของเธอกำลังประมวลผลการผจญภัยสุดบ้าคลั่งที่เพิ่งเกิดขึ้น กัวเปียวเห็นภาพนั้น... เขาลืมทุกสิ่ง เขาทรุดตัวลงข้างโซฟาอย่างแรง มือหนาจับไหล่ข้างที่ไม่บาดเจ็บของเธอไว้แน่น ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ดูจริงจังจนน่ากลัว เกินกว่าที่นักธุรกิจผู้โหดเหี้ยมคนหนึ่งจะแสดงออกมา "สหายเฟิง... คุณไม่เป็นไรใช่มั้ย! ผมบอกคุณแล้วว่างานแค่นี้คุณไม่ต้องออกไป! แค่อาหู่คนเดียวก็เอาอยู่! ผมเป็นห่วงคุณมากนะ! พวกมันทำอะไรคุณอีกไหม!" เสียงของเขาก้องชัดจนกลบทุกอย่าง ความตื่นตระหนกในดวงตาของว่านจื่อพลันมลาย กลายเป็นความงงงันแทน หัวหน้าองค์กรอาชญากรรมโน้มตัวลงข้างโซฟา แสดงความรักและห่วงใยต่อผู้กองตำรวจสาว... ต่อหน้าเขา! นี่มันอะไรกันแน่? ว่านจื่อยืนนิ่ง อ้าปากค้าง นี่คือมิติใหม่ของละครน้ำเน่า... หรือมิติใหม่ของการทำงานร่วมกันระหว่างกฎหมายและโลกมืด? "เออ... ฉันไม่เป็นไร" เฟิงฟางเจิ่นเล่นตามบท แต่น้ำเสียงยังคงแหบพร่า "ฉันแค่อยากออกไปดูว่าแผนที่นายบอก มันทำงานได้ดีแค่ไหน" เธอปัดมือเขาออกเบาๆ เธอต้องดูแข็งกร้าว ไม่ใช่หญิงสาวอ่อนแอ และที่สำคัญคือเธอยังอยู่ต่อหน้าคู่หูของเธอ... แต่กัวเปียวไม่สนใจการปัดป้อง เขาจับไหล่เธอไว้แน่นกว่าเดิม ใบหน้าของเขาโน้มเข้าไปใกล้จนว่านจื่อรู้สึกว่า นั่นมันใกล้เกินไป สำหรับความเป็นคู่หู "แผนบ้าบออะไร! ฉันสั่งห้ามเธอออกไปไหน! ให้อาหู่เป็นคนจัดการ! ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับบาดแผลของเธออีกล่ะ!" เขาลุกขึ้น แล้วหันไปหาอาหู่ที่เพิ่งวิ่งหอบตามเข้ามาในห้อง "อาหู่! ใครปล่อยให้คุณเฟิงออกจากห้อง! พวกแกดูแลกันยังไง!" อาหู่โค้งตัวนอบน้อม "ขออภัยครับพี่ใหญ่ ไม่มีใครปล่อยเธอไป แต่พวกเราห้ามเธอไม่ได้ คุณเฟิงบอกว่าเธอเป็นตำรวจ และนั่นเป็นงานเธอครับ" "ฉันไม่สนใจ! ฉันสนแค่บาดแผลของเธอ! ถ้าเธอตาย หรือบาดเจ็บขึ้นมาอีกใครจะรับผิดชอบ!" หมวดว่านจื่อสับสนจนสมองแทบระเบิด แต่จิ๊กซอว์แห่งความจริงก็เริ่มต่อกัน... รถสองล้อลาก... ความตื่นตระหนกที่ดูจริงจัง... การดุด่าที่เกรี้ยวกราด... ทั้งหมดกลับเชื่อมต่อกันประหลาดราวกับมีการ "ซ้อมบท" เอาไว้ล่วงหน้า แต่ในความงุนงงนั้น ความเคารพอย่างลึกซึ้งก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น เขาเพิ่งได้เห็นมิติใหม่ของคำว่าเจ้าพ่อทำงานร่วมกับตำรวจที่ชัดเจนขึ้น ในขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายอยู่กับอารมณ์ที่ปั่นป่วนของตนเอง... โครม! เสียงประตูถูกผลักเปิดอย่างแรง ทำลายมารยาทและธรรมเนียมปฏิบัติทั้งหมดของคฤหาสน์ ป้าผิง แม่บ้านใหญ่ วิ่งหน้าตื่นเข้ามา ใบหน้าของนางขาวซีด ในมือถือวิทยุทรานซิสเตอร์เครื่องเล็กๆ ที่ส่งเสียงซ่าๆ แต่มีเสียงประกาศที่ดังและชัดเจน... "คุณชายใหญ่! คุณชายใหญ่ต้องรีบฟังข่าวนี้ค่ะ!" ทุกคนในห้องหันขวับไปมอง สีหน้าหลากหลาย กัวเปียวขมวดคิ้ว... การที่แม่บ้านผู้เคร่งครัดเช่นป้าผิงเสียอาการขนาดนี้ ย่อมหมายถึง "หายนะ" บางอย่าง... ป้าผิงรีบวิ่งมาวางวิทยุลงบนโต๊ะข้างๆ กัวเปียว เสียงประกาศอย่างเป็นทางการที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจก็ดังขึ้นทันที... "...และนี่คือข่าวที่สำคัญที่สุดของวันนี้! ข่าวแห่งความภาคภูมิใจของชาติ! ข่าวยืนยันผลการสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยแห่งชาติ หรือ 'เกาเข่า' ประจำปี!" เสียงดนตรีบรรเลงเร้าใจ... ก่อนที่เสียงผู้ประกาศจะกลับมา... "...ผลคะแนนได้ถูกประมวลผลโดยคณะกรรมการจากส่วนกลางแล้ว และเราขอประกาศด้วยความยินดีว่า! ผู้ที่ทำคะแนนสูงสุดของประเทศ... ผู้ที่ทำลายสถิติทั้งหมด นับตั้งแต่การสอบครั้งแรกในปี 1953... ผู้ที่ได้อันดับที่ 1 ของประเทศ... ในปีนี้... ก็คือ..." ความเงียบ มันไม่ใช่ความเงียบของวิทยุ... แต่เป็นความเงียบของ "โลก" ที่กำลังรอการตัดสิน "...คือ... สาวน้อยหลินเวย!"