หลินเวยสาวน้อยย้อนเวลา1980 เล่ม4

โรงแรม แรฟเฟิลส์(Raffles Hotel)สิงคโปร์ อากาศที่สิงคโปร์ร้อนชื้นแต่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความหรูหราและวัฒนธรรมที่ผสมผสาน ค่ำคืนนี้ ห้องโถงล็อบบี้ของโรงแรมระดับตำนานคึกคักเป็นพิเศษ เนื่องในโอกาสเปิดตัวสาขาต่างประเทศแห่งแรกของ "ลิตเติ้ล ลู่ (Little Lu) " แบรนด์เบเกอรี่ระดับพรีเมียมจากฮ่องกง ลู่หยินเฉวียน ในวัย 35 ปี ยืนต้อนรับแขกเหรื่ออยู่หน้างาน นางสวมชุดราตรีผ้าไหมสีครีมเรียบหรู เกล้าผมมวยต่ำเผยให้เห็นลำคอระหง แม้ริ้วรอยแห่งวัยและประสบการณ์จะเริ่มปรากฏที่หางตา แต่มันกลับทำให้เธอดูสง่างาม สมกับเป็นนักธุรกิจหญิงผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชน นางไม่ได้ดูเย่อหยิ่งเหมือนคุณหนูลู่ในอดีต และไม่ได้ดูเศร้าสร้อยเหมือนหญิงสาวที่หนีออกจากปักกิ่งบัดนี้ นางคือ "มาดามลู่" ผู้มั่นคงดั่งภูผาเหล็กแห่งเกาะฮ่องกง"ยินดีต้อนรับค่ะเชิญชิมทาร์ตไข่สูตรต้นตำรับของเรานะคะ" นางทักทายแขกด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ ภาษาอังกฤษของนางคล่องแคล่วสมบูรณ์แบบ แต่แล้ว...โลกที่หมุนด้วยความเร็วปกติของนาง ก็พลันหยุดชะงักลง ที่ประตูทางเข้าโรงแรม กลุ่มนายทหารระดับสูงและเจ้าหน้าที่ความมั่นคงในชุดสูทสากลเดินเข้ามา พวกเขาเพิ่งเสร็จสิ้นจากการประชุม "Asia-Pacific Security Summit" ที่จัดขึ้นในโรงแรมนี้พอดี ท่ามกลางกลุ่มคนเหล่านั้น... ชายร่างสูงสง่าคนหนึ่งเดินแยกตัวออกมาเส้นผมสีดำสนิทของเขาเริ่มมีสีดอกเลาแซมที่จอนหู ใบหน้าหล่อเหลาคมคายมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าและกาลเวลา แต่ดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่แฝงความเด็ดเดี่ยวและอ่อนโยน ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน เขาคือพลเอกโจว อวี่เฉิง เขาหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าซุ้มดอกไม้ของงานเปิดร้าน สายตาของเขาจับจ้องไปที่ป้ายชื่อร้าน "Little Lu" ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกก่อนจะเลื่อนสายตาไปสบกับเจ้าของร้าน ในวินาทีนั้น... เสียงเพลงเปียโนในล็อบบี้ดูเหมือนจะเงียบหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นประสานกันข้ามผ่านกาลเวลากว่า 13 ปี ลู่หยินเฉวียนไม่ได้วิ่งหนี... ครั้งนี้นางไม่ได้หันหลังกลับ นางยืนนิ่ง สูดหายใจลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี แล้วส่งยิ้มบางๆ ให้เขา โจวอวี่เฉิงค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหาเธอ ราวกับคนละเมอ "หยิน!เฉวียน..." เสียงทุ้มต่ำของเขาแหบพร่า "เป็นคุณจริงๆ ด้วย" "สวัสดีค่ะ!ท่านนายพล" ลู่หยินเฉวียนเอ่ยทักทาย น้ำเสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อยแต่ก็ควบคุมมันได้ดี "โลกกลมจังเลยนะคะ" "ไม่ใช่โลกกลมหรอก..." โจวอวี่เฉิงส่ายหน้า สายตาของเขาสำรวจใบหน้าของนางด้วยความโหยหา "ผมตามหาคุณ!ผมมองหาชื่อร้านของคุณในทุกเมืองที่ผมไป!ในที่สุด...!" เขายื่นมือออกมา แต่ก็ชะงักไว้ เพราะไม่แน่ใจในสถานะ "คุณ!สบายดีไหม?" เขาถามคำถามเดิมๆ เหมือนเมื่อ 10 ปีก่อน "สบายดีค่ะ" ลู่หยินเฉวียนตอบ "แล้วคุณล่ะคะ? ได้ข่าวว่า!กลับมาโสดแล้ว?" โจวอวี่เฉิงยิ้มเศร้าๆ "โสดมา 6 ปีแล้วครับ! หรือถ้าจะพูดให้ถูก ผมไม่เคยมีใครจริงๆ เลยต่างหาก หัวใจผม!มันหายไปตั้งแต่คืนนั้นที่เซินเจิ้นแล้ว"คำสารภาพที่ตรงไปตรงมาทำเอาลู่หยินเฉวียนน้ำตาซึม กำแพงที่นางก่อไว้เพื่อป้องกันตัวเองพังทลายลง นางรู้ดีว่าเขาหย่าร้าง เขาทุ่มเทชีวิตให้กองทัพ และเขาไม่เคยแต่งงานใหม่ "เชิญนั่งก่อนสิคะ..." ลู่หยินเฉวียนผายมือไปที่โต๊ะมุมสุดที่เงียบสงบ "ฉันมี...คนสำคัญคนหนึ่งที่อยากให้คุณเจอ" "คนสำคัญ?" โจวอวี่เฉิงหัวใจกระตุกวูบ หรือว่านางแต่งงานใหม่แล้ว? แต่เขาก็ยอมพยักหน้าและเดินตามไปเมื่อนั่งลง ลู่หยินเฉวียนกวักมือเรียกเด็กหนุ่มวัยรุ่นคนหนึ่งที่กำลังช่วยพนักงานเสิร์ฟน้ำอยู่ไกลๆ "อาโจว... มาหาแม่หน่อยลูก" เด็กหนุ่มวัย 12-13 ปี รูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาว หน้าตาคมคาย คิ้วเข้มพาดเฉียง จมูกโด่งเป็นสัน เดินเข้ามาหาด้วยท่าทางสุภาพนอบน้อม"ครับแม่ มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?" เด็กหนุ่มถาม โจวอวี่เฉิงเงยหน้ามองเด็กหนุ่มคนนั้น...?!!! เพล้ง! เสียงแก้วน้ำในจินตนาการแตกกระจาย พลเอกผู้ยิ่งใหญ่แห่งกองทัพจีน ถึงกับมือสั่นจนเผลอปัดช้อนกาแฟหล่น ภาพตรงหน้า... มันคือภาพสะท้อนของตัวเขาเองในวัยเด็ก! คิ้วแบบนั้นดวงตาแบบนั้นโครงหน้าแบบนั้นและชื่อ "อาโจว"... สมองของโจวอวี่เฉิงประมวลผลอย่างรวดเร็ว!ปีที่นางหนีไประยะเวลาที่ผ่านมา!เด็กคนนี้อายุราวๆ 13 ปี... "นี่...!" โจวอวี่เฉิงพูดไม่ออกก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่คอ "นี่ลูก"ลู่หยินเฉวียนเอื้อมมือไปจับมือลูกชาย แล้วมองหน้าโจวอวี่เฉิงด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและการขอขมา "อาโจวครับ" ลู่หยินเฉวียนบอกลูกชายเสียงสั่น "สวัสดีท่านนายพลสิลูก"เด็กหนุ่มยืนมือทักทาย "สวัสดีครับท่านนายพล" "ไม่ใช่ท่านนายพลหรอกลูก..." ลู่หยินเฉวียนน้ำตาไหลพราก นางตัดสินใจแล้วว่า ถึงเวลาที่ความจริงต้องถูกเปิดเผย "อาโจว!ผู้ชายคนนี้!คือคนที่แม่เล่าให้ฟังก่อนนอนทุกคืนไงลูก" "คนที่เป็นวีรบุรุษ คนที่เสียสละ และคนที่รักหนูมากที่สุด" เด็กหนุ่มเบิกตากว้าง หันขวับไปมองชายแปลกหน้า "พ่อ...!? พ่อเหรอครับ!?" โจวอวี่เฉิงลุกขึ้นยืน เขามองเด็กหนุ่มตรงหน้าผ่านม่านน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มของชายชาติทหารอย่างไม่อายใคร เขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว... เข้าใจแล้วว่าทำไมนางถึงหนี เข้าใจแล้วว่าทำไมนางถึงปฏิเสธเขาในวันนั้น นางไม่ได้ทิ้งเขา!แต่นางหนีไปเพื่อปกป้องเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา เพื่อให้เขาได้มีอนาคตที่รุ่งโรจน์ในวันนี้