ไม่อาจหวนคืน

"ชมจ๋า พี่ลืมผ้าขนหนู" ทศวรรษตะโกนแข่งกับเสียงสายน้ำจากฝักบัวออกมา "ค่ะพี่ทศ" เธออมยิ้ม คว้าผ้าขนหนูผืนใหม่พลางส่ายหน้าเล็กน้อย หากไม่มีเธอชีวิตของทศวรรษจะเป็นอย่างไรกันนะ ชมเนตรนำเสื้อสูทไปแขวนที่ประจำ และจัดแต่งทรงให้เรียบร้อย ก่อนที่สายตาของเธอจะสะดุดเข้ากับบางสิ่งบางอย่าง วินาทีนั้นหัวใจกระตุกวูบ นิ้วเรียวสั่นเทา เส้นผม เส้นผมสีทองส่องประกายรับแสงไฟนีออน ความยาวมากกว่าสิบห้าเซนติเมตรที่ติดอยู่บริเวณไหล่ เธอหยิบเส้นผมปริศนาไว้ในมือ สายตาจ้องมองไปที่ประตูห้องน้ำ ทศวรรษยังคงอยู่ในนั้น พร้อมกับคำถามที่ดังก้องในใจ "เส้นผมใคร!?" ชมเนตรย่นคิ้วอย่างสงสัย พิเคราะห์เส้นผมตรงหน้าที่ไม่คุ้นตา ก่อนภาพของสามีลูบเกาลำคอจะวาบเข้ามา เธอรีบหันมองยังตะกร้าผ้า เอื้อมหยิบเชิ้ตสีขาวที่ทศวรรษเพิ่งถอดทิ้งเมื่อครู่ สำรวจบริเวณปกเสื้อก็พบกับปริศนาอีกชิ้นหนึ่ง รอยลิปสติกสีแดงสด รอยลิปสติกเลอะเปรอะอยู่บนคอปกอย่างไม่ตั้งใจนัก หากไม่สังเกตก็คงจะไม่พบสิ่งที่ต้องสงสัยอันนี้ ทว่า ... ชมเนตรเป็นแม่บ้านมาเจ็ดปีเต็ม งานหลักของเธอคือการดูแลสามีกับลูกสาว งานบ้านงานเรือนทุกอย่างลงมือทำด้วยตัวเองอย่างเป็นระเบียบ เรียบร้อย เพื่อให้ทุกอย่างออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด ฉะนั้น ... รอยลิปสติกเล็ก ๆ อันนี้ไม่อาจรอดพ้นสายตาเธอได้อย่างแน่นอน คำถามคือ ใครเป็นเจ้าของลิปนั่น!