นางรองอย่างข้า ไม่ขออุ้มท้องลูกพระเอกอีกแล้ว

เพราะคำว่า ‘รัก’ ทำให้นางยอมทุกอย่าง ยอมถูกหลอกใช้ ยอมอุ้มท้องแทนภรรยาของเขา และเมื่อหมดประโยชน์...ก็ถูกทิ้งราวกับขยะไร้ค่า ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่า พระเอกไม่เคยมีใจให้นาง ต่อให้ทุ่มเทเพียงใด คนที่เขารักก็ไม่มีวันเป็นนาง ในเมื่อรู้จุดจบอยู่แล้ว เหตุใดนางยังต้องเดินซ้ำรอยเดิม? ชาตินี้นางไม่ขอรักเขาอีก ไม่ขอเป็นเครื่องมือ ไม่ขออุ้มท้องลูกของเขา และไม่ขอเสียเวลาให้กับคนที่ไม่มีวันรักนาง ส่วนพระเอกน่ะหรือ? ใครอยากได้ก็เอาไปเถอะ! --------------------------------------------- CUT SCENE "หลินซูหลันเคยบอกข้าว่า เจ้าหลงรักข้ามานานหลายปี" หลินอิงเยว่ชะงัก "ข้าเคยคิดว่าอย่างน้อยเจ้าก็จริงใจต่อความรู้สึกของตนเอง ไม่นึกว่าเพียงเห็นบุรุษหน้าตาดีก็เปลี่ยนใจเสียแล้ว" อะไรของเขา? นางมองบุรุษหน้าตาดีแล้วมันหนักศีรษะเขาหรืออย่างไร! "ท่านอ๋องอย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยเพคะ" "เจ้าไม่ได้ชอบข้าหรือ?" "ชอบสิเพคะ" คำตอบรวดเร็วทำให้เว่ยเหยียนโจวชะงัก ทว่าหลินอิงเยว่กลับชี้ไปยังบุรุษที่กำลังดีดพิณอยู่ชั้นล่าง "แต่หม่อมฉันก็ชอบคนนั้น" นิ้วเรียวเลื่อนไปอีกทาง "คนนั้นก็หน้าตาดี หม่อมฉันก็ชอบ" "..." "อ้อ คนนั้นด้วยเพคะ" สีหน้าของเว่ยเหยียนโจวค่อย ๆ มืดลง "หลินอิงเยว่!" "จะเสียงดังทำไมเพคะ หม่อมฉันเพียงชอบคนหน้าตาดี ใครหน้าตาดีหม่อมฉันก็ชอบทั้งนั้น" "แล้วที่เจ้าตามข้ามาหลายปีเล่า!" "ก็เพราะหลายปีมานี้หม่อมฉันยังไม่เคยเข้าหอหนานเฟิง จึงไม่รู้ว่านอกจากท่านอ๋องแล้วยังมีบุรุษหน้าตาดีอีกมากมายเพคะ" (นิยายจบในเล่ม)