สาปรักบุษบัน.

กลิ่นคาวโคลนและกลิ่นดอกบัวเน่ายังคงลอยคลุ้งอยู่ในความทรงจำอันมืดมิด ไม่มีใครในแผ่นดินล่วงรู้หรอกว่า ความรักที่แท้จริงของมนุษย์นั้น หน้าตาเป็นเช่นไร คนเขลามักพร่ำเพ้อถึงความเสียสละ ความเมตตา และการปล่อยวาง ทว่าสำหรับ หลวงไกรพ ขุนศึกผู้ยอมกรีดเฉือนหัวใจตนเอง ความรักมิใช่สิ่งขาวสะอาด หากแต่มันคือความละโมบ ตัณหา และการยึดติดถือมั่น ในราตรีที่เมืองเกาะกชล่มสลายลงสู่กองเพลิง คมดาบกล้าแทงทะลวงตัดขั้วหัวใจเพื่อปลิดชีพตามเมียรักลงสู่ก้นสระบัวหลวง โลหิตแดงฉานหลอมรวมเข้ากับสายน้ำเยือกเย็น พร้อมคำสบถสาบานที่สะท้านไปถึงนรกภูมิ “ไม่ว่าชาติภพใด พี่จะตามหาเอ็งให้พบ และขอเป็นผัวเอ็งทุกชาติไป!” สองร้อยปีผ่านพ้น เขากลับมาเกิดเป็น พ่อหมอหาญ ผู้ถือครองอาคมแกร่งกล้า ทว่าทันทีที่ได้สบตากับ นางพรายบุษบัน ดวงวิญญาณสาวงามที่ถูกจองจำอยู่ใต้บาดาล เขากลับเขวี้ยงไสยเวทย์วิชาทิ้งอย่างไม่ไยดี ยอมเปลื้องผ้า เดินลุยสายน้ำลึก กอดกระเตงร่างไร้วิญญาณจมดิ่งลงสู่โคลนตม ยอมละทิ้งความเป็นคน กลายสภาพเป็นภูตผีร่วมเสพสมความตายเพื่อเคียงคู่นางตราบชั่วนิรันดร์ จนกระทั่งกงล้อแห่งกรรมหมุนเวียนมาบรรจบในภพที่สาม วันนั้นที่สุโขทัย ใต้ร่มเงาของต้นดอกปีบที่ส่งกลิ่นหอมระรวย เจ้าหลวงรวินท์ ในวัยหนุ่มฉกรรจ์ ได้ทอดสายตามองลงไปยังร่างของเด็กหญิงวัยสิบสองปีที่นั่งกอดเข่าสะอื้นไห้ เพียงวินาทีเดียวที่แววตากวางคู่นั้นสะท้อนในคลองจักษุ สัตว์ร้ายที่หลับใหลมานานนับร้อยปีในกมลสันดานก็คำรามลั่น “บุษบัน... เมียกู!” เขารู้ทันทีว่าวิญญาณของนางหวนกลับมาเกิดแล้ว และครั้งนี้ เขาจะไม่ยอมปล่อยให้นางต้องตายจากไปไหนอีก แม้จะต้องใช้อุบายอันโสมม แม้จะต้องกลืนน้ำลายตัวเอง และแม้จะต้องสวมหน้ากาก พ่อเลี้ยงผู้แสนดี กักขังนางไว้ในอาณาจักรของตนเองนานถึงหกปีเต็มเขาก็ยอม ทว่าบัดนี้แม่นกน้อยกลับคิดจะทรยศคำสาบาน คิดจะโบยบินไปหารังใหม่ รวินท์จึงจำต้องฉีกกระชากหน้ากากของผู้ดีทิ้งลงกับพื้น แล้วใช้เขี้ยวเล็บของสัตว์ป่า สั่งสอนให้นางรู้ซึ้งถึงรสชาติของการเป็นเมียอีกครา