ชาตินี้เกิดมาเป็นที่รัก พร้อมนั่งชิวกินแตงเรื่องชาวบ้าน ( 人人都爱我 )

"อยากตายไวให้เข้าใกล้จวิ้นอ๋อง อยากตายช้าให้ออกห่างจากจวิ้นอ๋อง" นี่คือคติประจำใจของข้า "อวิ๋นวั่งซู" "ความรักน่ะหรือ เหมือนผีที่รู้ว่ามีแต่ไม่เคยเห็น ผีน่ะคอยแต่จะมากลางคืนแล้วหลอกหลอน ได้แต่หลอกไปมา หลอกให้กลัว หลอกให้รัก หลอกให้หลง หลอกจนหัวปักหัวปำ ทำให้ตื่นเต้น ตกใจ แล้วก็หายไปเหมือนควันที่มองเห็นว่ามันคืออะไรแต่จับต้องไม่ได้ แต่เงินทองสิของจริง เพราะฉะนั้นต้องกำเงินไว้แน่นๆ สามีให้เงินหรือรางวัลอะไรมา พี่หญิงเซิ่งก็ต้องรับไว้ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด เพราะความรักน่ะย่อมสลายหายไปเหมือนควันเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่เงินทองน่ะจับต้องได้ของจริงแท้แน่นอน" "แล้วเจ้ากลัวผีหรือไม่" "ไม่กลัว ข้าไม่กลัวผี ข้ากลัวไม่มีเงิน กลัวความจน เพราะงั้น ถ้าสามีไม่ดีก็หย่า หย่าไม่ได้ก็มีลูกชายสักคนตั้งให้เขาเป็นหัวหน้าครอบครัว แล้วค่อยกำจัดพ่อเอาลูกไว้ก็พอ หลังจากกำจัดแล้วก็ค่อยเลี้ยงดูชายบำเรอเอาก็ได้ ท่านมีเงินในมือ จะเลือกชายหนุ่มรูปงามหล่อเหลากล้ามแน่น หรือจะอ่อนแออย่างบัณฑิตหน้าใสก็ดี ถ้าใครกล้านินทาท่านก็เอาเงินไปฟาดหนักๆ" อวิ๋นวั่งซูยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะแผ่วเบาในลำคออย่างซุกซน หันไปหาพี่สาวแล้วหลิ่วตาให้กัน นางกับพี่สาวก็เป็นเช่นนี้แหละ ในเมื่อสามีไม่ดีก็ต้องกำจัดออกไปเหมือนเนื้อร้ายนั่นแหละ อย่าปล่อยให้ลุกลามไปได้เชียวต้องรีบกำจัดก่อนที่มันจะกัดกินเราจนไม่เหลือชิ้นดี หญิงสาวหาได้รู้ไม่ว่าคำกล่าวของพวกนางทำเอาชายหนุ่มที่กำลังดื่มชาปรึกษากันอยู่ห้องใหญ่ด้านข้างถึงกับนิ่งเงียบ สีหน้าแต่ละคนผิดแปลกออกไป แต่จวิ้นอ๋องกลับยังคงสีหน้านิ่งเรียบแต่แววตากลับวูบไหวแปลกประหลาด นิ้วเรียวยาวปาดไล้ขอบปากถ้วยชาในมือแล้วค่อยๆ ยกชาขึ้นจิบช้าๆ ไม่เร่งรีบ หยุนอวี่ หรือคุณชายเจ้าสำราญแห่งเมืองหลวง บุตรชายคนรองจวนเว่ยโหว ยกพัดจีบขึ้นมาคลี่ออกแล้วพัดไปมาอย่างช้าๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นแล้วเหลือบไปมองยังสหายที่อยู่ด้านข้างพร้อมกับเอ่ยกระเซ้า "พี่เหยียนท่านแย่แล้วล่ะ แม่นางท่านนี้กำลังจุดไฟเผาท้ายเรือนท่านแล้ว ถ้าแม่นางอวิ๋นเอาความคิดนี้ไปกระซิบบอกกับฮูหยินของท่าน แล้วพี่สะใภ้เอาไปขบคิดล่ะท่านแย่แน่ กำจัดพ่อเอาลูก หึหึ ท่านแย่แล้วล่ะ" "อืม" เหยียนอัน หรือ เหยียนซื่อจื่อ ถึงกับมีสีหน้าเคร่งเครียด เขาได้ยินหญิงสาวในห้องดื่มชาด้านข้างเอ่ยถึงเขาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว ยิ่งฟังสีหน้าเขาก็ยิ่งแดงสลับดำ "อวิ๋นวั่งซู" ชาตินี้เกิดมาเป็นที่รักของทุกคนในครอบครัว แค่นี้ก็พอใจแล้ว แต่ๆ กลับมีเรื่องให้ได้กินแตงอย่างสนุกสนานได้ทุกวันจริงๆ แต่ไหนกลับไปพัวพันกับ "จวิ้นอ๋อง" เข้าได้เล่า และแต่ละครั้งที่นางได้กินแตงเรื่องชาวบ้านจะต้องมีเขาไปทุกครั้งเลยเล่า นางกลับไม่อยากเข้าไปยุ่งกับเขาสักนิดเดียว เพราะอะไรนั้นเหรอ เพราะไม่อยากยุ่งยากและไม่อยากตายอย่างไรเล่า เขาน่ากลัวยิ่งกว่าเชื้อโรคร้ายเสียอีก