
ครองรักภักดี
- 54 ตอนสารบัญ
- 126.02Kจำนวนคำ
- 547จำนวนหน้า (A5)
- 28ยอดวิว
- PG ทั่วไประดับเนื้อหา
- PDF/EPUBประเภทไฟล์
- 19 ต.ค. 69วันที่วางขาย
เมื่อรักเริ่มต้นจากความผิดพลาด สมรสครั้งนี้ของท่านชายบริพัฒน์และท่านหญิงเกตุวดีหาได้ราบรื่นอย่างที่คิด เมื่อทั้งสองต้องผ่านบททดสอบหลายอย่างเพื่อพิสูจน์ว่าการสมรสนี้ไม่ได้เริ่มต้นจากความผิดพลาด หากแต่เป็นพรมลิขิต (ที่อาละวาด) ให้ทั้งคู่มาพบกัน ********************************************** "พี่มีของรับขวัญมาให้ลูก" เขากล่าวเสียงนุ่ม ค่อย ๆ เปิดฝากล่องกำมะหยี่ออก เผยให้เห็นกำไลทองเกลี้ยงเกลาเนื้อสุกปลั่งสองคู่ ด้านในของกำไลแต่ละวงสลักชื่อเอื้อย และอ้ายเอาไว้อย่างประณีตบรรจง ท่านหญิงเกตุวดีเบิกตากว้าง เธอมองกำไลทองคำแท้ที่ส่องประกายวาววับสลับกับใบหน้าคมคายของสวามี "ท่านชาย เอ๊ย ท่านพี่ไปสั่งทำมาตั้งแต่เมื่อไรเพคะ" เธอเผลอเปลี่ยนสรรพนามตามที่เขาเคยอ้อนวอนขอร้อง ความขัดเขินทำให้พวงแก้มใสซับสีเลือดฝาดขึ้นมาทันที ท่านชายบริพัฒน์ใจเต้นตึกตักเมื่อได้ยินคำว่าท่านพี่หลุดออกจากปากของสตรีที่เขาเฝ้ารอคอยที่ไม่ใช่เรียกเพราะหน้าที่ แต่ก็ยังรักษาอาการเอาไว้เพราะกลัวเสียหน้า มือหนาเอื้อมมือไปกุมมือเล็กของเธอเอาไว้หลวม ๆ "พอดีไปทำคดีที่ตลาด แล้วเห็นว่าน่ารักดี" เขาไม่บอกแน่ว่าตัวเองสั่งร้านทำไว้ตั้งแต่เมื่อหลายเดือนก่อน ก่อนหยิบกล่องอีกใบขึ้นมา "ส่วนสร้อยคอเส้นนี้ พอดีเขาแถมมานะ" เขาล้วงหยิบกล่องกำมะหยี่อีกใบออกมา ภายในบรรจุสร้อยคอทองคำเส้นเล็กประดับจี้รูปดาว ท่านชายบริพัฒน์หยิบกล่องวางใส่มือเมียอย่างรวดเร็ว "พี่ให้น้อง" ท่านหญิงเกตุวดีมองสร้อยทองที่มีรูปดาวเล็ก ๆ มูลค่าของมันไม่ได้น้อยกว่ากำไลคู่นั้นด้วยซ้ำ ถ้าบอกว่าแถมคงไม่จริงกระมัง แต่ในเมื่อคนปากแข็งไม่ยอมบอกความจริง เธอก็ไม่ทักท้วงอะไร "ท่านพี่สวมให้หญิงหน่อยเพคะ" ท่านชายบริพัฒน์ทำสีหน้าเหมือนหงุดหงิด แต่ก็โน้มตัวขยับไปด้านหลังอย่างไม่อิดออด ท่านหญิงเกตุวดีนั่งนิ่งงัน ปล่อยให้สวามีสวมสร้อยคอทองคำลงบนลำคอระหง ปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาที่สัมผัสโดนผิวเนื้อบริเวณท้ายทอยทำเอาเธอสะดุ้งเล็กน้อย ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เธอเอามือลูบสร้อยคอ "เหมาะกับหญิงไหมเพคะ" "สวยมาก เหมาะกับน้องที่สุดเลย" เขาเอ่ยชมชิดริมใบหู ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนลาดไหล่เนียนที่โผล่พ้นเสื้อคอกระเช้าเบา ๆ ท่านหญิงเกตุวดีรีบหดคอหนีด้วยความขวยเขิน ตีแขนเขาเบา ๆ ไปหนึ่งที "พอแล้วเพคะ ประเดี๋ยวท่านแม่หรือแม่นมมาเห็นเข้าจะดูไม่งาม เราเอากำไลไปใส่ให้ลูกกันดีกว่าเพคะ" แม้ปากจะเอ็ดเบา ๆ แต่รอยยิ้มหวานที่จุดขึ้นบนริมฝีปากอวบอิ่มก็เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่า ปราการน้ำแข็งในหัวใจของท่านหญิงเกตุวดีได้ถูกหลอมละลายลงด้วยความรักความเอาใจใส่ของเขาจนหมดสิ้นแล้ว
