ท่านพี่! ชาตินี้ข้าขอตายจากท่าน

หลินอันหรานพยายามขยับริมฝีปาก แต่ไม่มีเสียงใดหลุดออกมา นอกจากลมหายใจแผ่วเบาที่ติดขัดอยู่ในลำคอ นางรู้แล้วว่าตนคงไม่รอด ดวงตาที่เริ่มพร่ามัวเหลือบมองไปยังทิศทางที่กู้เฉินเยี่ยจากไป ภาพแผ่นหลังกว้างของสามีซึ่งอุ้มองค์หญิงใหญ่ไว้ในอ้อมแขนยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ เขาเลือกช่วยสตรีที่เคยรักโดยไม่ลังเล ขณะที่นางถูกทิ้งไว้เบื้องหลังท่ามกลางวงล้อมของโจรป่า กู้เฉินเยี่ย... บุรุษผู้นั้นคือสามีที่นางรักจนหมดหัวใจ หยาดน้ำตาไหลผ่านหางตาลงสู่พื้นดิน หลินอันหรานอยากร้องไห้ออกมาให้สุดเสียง แต่บาดแผลที่ลำคอทำให้นางไม่อาจทำได้ แม้แต่การหายใจแต่ละครั้งก็กลายเป็นเรื่องยากลำบาก กระทั่งความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา ความเจ็บปวดจากบาดแผลกลับดูเล็กน้อยไปในทันที ลูกของนาง... หลินอันหรานเบิกตากว้างขึ้นด้วยความหวาดกลัว มือที่เปื้อนโลหิตค่อย ๆ เลื่อนออกจากลำคอ ก่อนขยับลงมาวางบนหน้าท้องที่ยังแบนราบอย่างยากเย็น ปลายนิ้วของนางสั่นระริก ขณะที่สายตาทอดมองมือตนเองด้วยความอาลัยอาวรณ์ บุตรในครรภ์เพิ่งได้สามเดือนเท่านั้น