ดอกไม้ คั่น หนังสือ

ความรู้สึกซ่อนเร้นที่อัดแน่นภายใต้คำว่า 'มิตรภาพ' เดิมเขาเคยคิดว่าขอแค่มีกันและกัน...ความสัมพันธ์แค่นี้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว กระทั่งสัญญาณบางอย่างได้ร้องเตือนขึ้น สถานะ 'เพื่อน' จึงไม่มีความหมายอีกต่อไป โลกของปวีณไม่มีอะไรซับซ้อน มันก็แค่เชื่องช้า เงียบสงบ และเรียบง่าย ตรงข้าม... โลกของตะวันช่างสว่างสดใส เจิดจ้า ส่องประกายดั่งแสงอาทิตย์ยามเช้า เมื่อความสัมพันธ์ที่ดำเนินมาอย่างราบรื่นตลอด 5 ปี ไม่เหนียวแน่นอย่างที่คิด มันช่างเปราะบาง…ถึงขั้นว่าหากใครคนหนึ่งเลือกที่จะหายไปจากความสัมพันธ์นี้กลับไม่ใช่เรื่องยาก และหากเขาเลือกที่จะทำอย่างนั้นจริง ๆ เดาว่าเขาก็คงทำได้อย่างหน้าตาเฉยโดยไม่รู้สึกอะไรด้วยซ้ำ... แล้วอีกคนล่ะ...อีกคนที่ยึดติดกับเขาตั้งแต่เริ่มต้นมิตรภาพนี้ควรทำอย่างไร แสงยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาทำดวงตาเขาพร่ามัว หากเป็นดังเช่นทุกวัน อีกเดี๋ยวใครคนนั้นก็คงมา แต่ช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมานี่สิ อีกฝ่ายมาช้าขึ้นทุกวัน ในความคิดผุดคำพูดกับเสียงหัวเราะของเขาซ้ำ ๆ แทบไม่เลือนหาย มันช่างรบกวนจิตใจจนรู้สึกถึงอะไรบางอย่างราง ๆ เหงา? ปวีณไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้จวบจนได้พบกับตะวัน เขาอยากหัวเราะใส่หน้าตัวเอง "คุณอยู่แบบนี้ไม่เคยรู้สึกเหงาบ้างเหรอ" ครั้งหนึ่งตะวันเคยถามเขา "ไม่นี่... ผมชอบอยู่คนเดียว" ปวีณตอบตามความจริง