เธอนะใจร้าย

“ยอมรับความจริงซักทีซิว๊ะ! ฉัน ไม่ ได้รักเธอ คนที่ฉันรักมีแค่รักษ์คนเดียว เมื่อไหร่เธอจะหยุดทำให้รักษ์เป็นห่วงซักที! เมื่อไหร่เธอจะหยุดรักฉันซักทีว๊ะ!” คิมหันษ์พูดตอกหน้าคนตัวเล็ก จนรินทร์ชงักกึก นิ่งงั่นไปอึดใจน้ำตาไหลลงบนแก้มใส “ผมไม่ได้รักเฮียแล้ว” รินทร์บอกเสียงเบาหวิว และไม่อาจทนมองสายตาเจ็บปวดของคนตรงหน้าที่มองส่งมาให้กันได้ “ไม่รักแล้วนี่อะไร! เธอมาร้องไห้บีบน้ำตาแบบนี้ทำไม มันจะดีขึ้นแล้วแท้ๆ รักษ์กำลังเปิดใจให้ฉัน แต่เธอทำมันพังหมดแล้ว” “ขอโทษ” รินทร์สะอื่นจนตัวโยน พูดออกมาเสียงสั่น เจ็บจนสุดหัวใจ เกลียดที่ตัวเองยังรักผู้ชายใจร้ายคนนี้ … “ช่วงเวลาที่ผมร้องไห้คิดถึงคุณทุกวัน คุณไปอยู่ที่ไหนเหรอคับ~ “เหมือนว่าคำถามนี้จะจี่ใจของคิมหันษ์จนต้องหลบสายตาน้องบ้าง “แล้วตอนนั่นที่ผมกินไม่ได้นอนไม่หลับทำอะไรก็นึกถึงแต่หน้าของคุณ ทุกที่ในบ้านทุกที่ในความทรงจำของเรา ตอนนั่นที่มันมีแต่คุณ คุณไปอยู่ไหนมาว๊ะ ฮึก คุณปล่อยไห้ให้ผมชินชากับการไม่มีคุณอยู่ในชีวิตเองนะ! แล้วตอนนี้พอผมทำใจได้อ่ะ ผมไม่อยากรักคุณแล้ว แล้วคุณจะมาเรียกร้องเอาอะไรจากผมอีก คุณจะกลับมาอีกทำไม!!!! กลับเขามาในชีวิตปมอีกทำไม” คำพูดกดดันแบบนั่นของคนน้องทำเอาคิมหันษ์ละอายแกใจ “เฮียขอโทษ”