แน่นอนว่าการปกป้องจักรวาลนั้นสำคัญที่สุด หากแต่การปกป้องหัวใจตัวเองกลับสำคัญยิ่งกว่า การเดินทางที่ไม่รู้ว่าจุดสิ้นสุดอยู่ตรงไหนได้เริ่มต้นขึ้oแล้วพร้อมกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่ช้าลง {Chapter1:100%}

นิยายเรื่องนี้อยู่ในโปรเจค The tree of life project เป็นเรื่องของเทา เทพเเห่งการเวลา

ผมอาจจะดูบ้าๆ แต่ก็เพราะแสดงความรู้สึกไม่เก่ง เลยดูเหมือนเล่นๆ ไม่จริงจัง แต่ถ้าผมเริ่มที่จะรักคุณแล้ว ผมก็จะเป็นแค่ผู้ชายบ้าๆ คนเดิมที่ไม่คิดจะรักใครบนโลกใบนี้แล้ว \\\'นอกจากคุณเพียงคนเดียว\\\'

หากเปรียบเอกภพเป็นดั่งร่างกายมนุษย์ ต้นไม้แห่งชีวิตก็เปรียบดังเส้นเลือดใหญ่ ที่หล่อเลี้ยงชีวิตทุกชีวิตบนเอกภพ และคริสตัลก็เปรียบเป็นดังสมองและหัวใจ หากขาดหัวใจหรือสมองไปร่างกายจะอยู่อย่างไร

"ทั้งๆที่รู้ว่าฉันนั้นคือไฟ เหตุใดนายถึงยอมเสี่ยง ทั้งๆที่รู้ถึงผลลัพธ์ที่แสนขื่นขม เหตุใดนายถึงไม่หลีกหนี" "ฉันไม่มีเหตุผลอะไร ที่มากไปกว่า ฉันรักเธอ"

เคยเจอคนที่ทำให้ใจเต้นแรงสุดๆ ทั้งที่เพิ่งแค่เจอหน้ามั้ย ฉันเคยล่ะ... "ขอโทษนะคะ เราเป็นเนื้อคู่กันหรือเปล่า"

“ฉันไม่รู้ว่าจะปกป้องเธอได้หรือเปล่า..” ชายหนุ่มพักหายใจเพื่อเว้นระยะห่าง “เพราะว่าไม่รู้ จึงไม่อยากให้เธอไป..ฉันไม่อยากเห็นคนที่ฉันรักมากที่สุด..ต้องจากฉันไปอีกคน”

ความผูกพัน ความทรงจำ ฉันเชื่อว่าทุกคนต้องมีความทรงจำกันทุกคน ฉันก็มีเช่นกัน อยากจะเจอเขาอีกสักครั้ง.........แค่ครั้งเดียวก็พอ

จะเรียกว่าพรหมลิขิตหรือความบังเอิญกันนะ? ที่ทำให้เขาได้มาอยู่ข้างบ้านของเธอ

ฟิคเรื่องนี้เป็นส่วนหนึ่งของโปรเจคThe tree of life project ตอนนี้เป็นของมักเน่เซฮุน