ฉันก็แค่อยากเข้าไปอยู่ในโลกของจินตนาการ ในบางเวลาที่ความจริง มันโหดร้าย ไม่ใช่ว่าไม่อยากยอมรับกับปัญหา ไม่ใช่ว่าจะไม่ยอมรับความจริง

....แม้จะรู้ว่ามีความหวังแค่ 1 % ที่เขาจะคิดกับเราเกินเพื่อน แต่เพราะเรารักเขาไปแล้วไง เราจึงยินดีรอที่จะให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้น ยินดีรอ...ที่จะให้ 1% กลายเป็นจริง

กลอนบทนี้ ขอเขียนให้กับ... รักที่ไม่เคยอยู่ไกลเราเลย แต่ตลอดมา เรากลับไม่เคยมองเห็นมัน

เคยอ่านเจอในหนังสือว่า? ท้องฟ้าสามารถแบ่งปันความเศร้าจากเราได้

เพราะความรักฉันยอมมอบให้หมดทุกอย่าง เพราะเธอฉันยอมทำทุกวิถีทาง เพื่อให้เราได้อยู่ด้วยกัน...

เคยเชื่อมาตลอดว่า... แม้รักจะเกิดปัญหา เราทั้งคู่ก็น่าจะพากันข้ามผ่านไปได้

.........................................

ฉันอยากกลับบ้าน.....-o-

วันนี้....ฉันทำได้เพียงแค่ ถอยหลังออกมายืนดูเธอ อยู่ห่าง ๆ อีกครั้ง

ท่ามกลางเมืองที่แสนกว้างใหญ่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย มีเด็กหญิงคนหนึ่ง ชื่อ “เด็กหญิงความรัก”

ฉันอาจเป็นเพียงตะเกียงดวงหนึ่ง ที่มีแสงเพียงน้อยนิด อาจจะไม่จำเป็นเลยในบางช่วง บางขณะที่พระจันทร์ทอแสงนวลกระจ่าง เธออาจจะทิ้งฉันไว้ข้างทางก้อเป็นได้

คงมีหลายๆคนเป็นแบบนี้.........