ขอบคุณนะ"ก้อง"ที่ทำให้พราวได้รู้จัก"ความรัก" ขอบคุณนะ"อาห้าว"ที่ทำให้พราวได้รู้จัก"ความสุข" และขอขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้พราวไม่ต้องเลือกระหว่าง "ความรัก" กับ "ความสุข"

เมื่อเพลินพิศ สาวนักแปลที่รักภาษาจีนเข้าเส้นเลือด กับนายหลงทาง หนุ่มขายผลไม้ที่เป็นใบ้และปกปิดใบหน้าตัวเองตลอดเวลา อยู่มาวันหนึ่งเค้าก็บอกว่า "หว่อเขออี่เกินหนี่อี้ฉี่จู้มา" นายไม่ได้เป็นใบ้หรอกเหรอ

ความหนาวเย็นจองอากาศส่งผลให้ร่างบางในอ้อมแขนใครบางคนยังคงสั่นน้อยๆ ร่างใหญ่กอด ร่างบางตอบพร้อมทั้งใช้มือลูบผมเธอเบาๆ “ไม่เป็นไร ผมอยู่ตรงนี้แล้ว”

เพราะเธอคือเพื่อนสนิท จึงไม่มีสิทธิ์จะบอกเธอ..........ว่าฉันรักเธอ

ผมเงยหน้าขึ้นมาจากกระดาษเรียงความ สบตากับเพื่อนในชั้นที่กำลังรอฟังตอนจบอยู่ ผมยังไม่แต่งตอนจบเรื่องนี้เลย เพราะผมยังรอเธออยู่จนทุกวันนี้

เมื่อเรามีใครสักคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา แล้ววันหนึ่ง เขาหายไปโดยไม่มีสาเหตุ จะทำอย่างไร

ในบางเวลาที่คุณเหงา ท้อแท้ หรือผิดหวัง คุณคิดถึงใคร

ต้นกล้าเล็กๆที่เติบโตขึ้นท่ามกลางความเอาใจใส่ของหนุ่มสาวสองคนนานถึง6ปี จนกลายเป็นต้นไม้ที่สูงใหญ่และแข็งแรง แต่เวลาที่ยาวนานเช่นนี้ ก็ไม่ทำให้พวกเขารู้ได้เลยว่า ต้นไม้ต้นนี้คือต้นรักหรือเปล่า

ไม่มีคำอธิบาย อ่านเองดีกว่านะ