เรื่องราวของดอกไม้ในอุทยานต้องห้าม ศักดิ์ เกียรติ สูงส่งเกินเอื้อมมือคว้า เมื่อหน้าที่และราชบัลลังก์ มิอาจกำหนดได้ด้วยตนเอง ระหว่างสายลมกับดวงตะวัน ดอกไม้จะเลือกสิ่งใด "บุปผาเจ้าเอย แย้มงามเพราะใคร"

อยู่ ๆ พี่ชายก็บอกให้ชานยอลหนีไป... แต่เพราะเหตุผลใด ชานยอลไม่เข้าใจ เขาไม่รู้เลยว่าทำไมเขาจึงกลายมาเป็นนักโทษในกรงขังที่ผู้ชายคนนั้นเป็นผู้คุม คริส.. คนที่กลายมาเป็นเจ้าของเขา ทั้งตัวและหัวใจ

เรื่องราวของนางคณิกาผู้เปรียบดั่งนางจิ้งจอกกูมิโฮ และเชี่ยวชาญในศิลปะทุกแขนง เพียงสายตาเย้ายวนก็ทำให้บุรุษทั้งหลายต้องสยบใต้ชีมาของนาง ทว่า...ใครจะรู้ว่าสิ่งเดียวที่นางไม่อาจมีได้ก็คือ "ความรัก"

ผมไม่รู้ว่ามันคือพรหรือคำสาปกันแน่ แต่สิ่งที่ผมมั่นใจก็คือ...ผมรักเขา แม้ว่าไม่แน่ใจเลยสักนิดว่า 'เขา' รัก 'ใคร'

คูลู่ คูเฉิน คูแพค ฯลฯ ไม่ลู้เลื่องอะไลเลย ยอลตะให้มาดตะถานคูฟ่าน เพาะยอลตะลักคูฟ่านมากที่ฉุด! ยอลตะลักคูฟ่านที่ฉุดเยย

สายตาวาบหวาม ลุ่มลึก สะท้อนความปรารถนา.. หลงใหล นี่คือเรื่องราวความรักที่ซ่อนความปรารถนาลึกล้ำไว้...

ชานยอลอาจเป็นทานตะวันที่หันหลังให้ทั้งโลก และเลือกที่จะจ้องมองเพียงแค่พระอาทิตย์ไปตลอดชีวิต พระอาทิตย์ที่ชื่อว่า ... อู๋ อี่้ฟาน

“ฟังผม... ผมจะพูดครั้งเดียว ขอโทษนะ....ผม.."

When will my reflection show who I am inside?

ก๊อก...ก๊อก! ข้างหลังประตูบานนี้... จะมีอะไรรอคชาอยู่นะ [TaoKacha][เต๋าคชา]atLove , AF8 , Y

จริง... หรือไม่? ไม่สำคัญ... เท่าความรักของคนสองคน "รักนี้ไม่มีชื่อเรียก" [รวมฟิคสั้นเต๋าคชา ลองเข้ามาอ่านดูนะ ....แล้วจะรู้ว่า แม้ไม่มีคำอธิบายที่ชัดเจน... แต่ความรักสวยงามจริงๆ]

ในชีวิตหนึ่ง จะมีซักกี่คนที่พบกับคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างกับเราทุกเวลา ยากนัก...กว่าจะพบซักคน แต่ก็คุ้ม หากใครจะได้เป็นผู้โชคดีคนนั้น คนข้างชีวิต