"เกลียดฉันมากใช่ไหม ถึงทำลายกันได้ขนาดนี้" เสียงเศร้าไม่ทำให้เขาหวั่นไหว "ใช่ เกลียด เเละฉันจะทำลายเธอให้ย่อยยับจนไม่มีอะไรเหลือ"

เมื่อชีวิตตกอัพราวกับถูกถีบตกเหว ทางเดียวของมัทนาคือเพื่อนสาว เเต่ไม่ทันได้เจอเพื่อน เธอก็เจอเขา!!! เเละเธอก็ได้รับข้อเสนอบางอย่างมา! "คุณนี่ก็งานดีเน๊อะ" มัทนามองคนอวดโฉมตาไม่กระพริบ

เธอชื่อสโรชินี เธออายุสิบเเปดปีเเล้วเธอก็มีสามีเเล้ว เเถมยังเป็นสามีเเก่เสียด้วย ปล. นิยายเรื่องนี้เน้นฮา เเมวน้อยยั่วสามีเเก่นะคะ!!

"อยากร้องนักใช่ไหมจันทร์ระย้า" "ค่ะหนูจันทร์จะร้อง" "ได้ ในเมื่ออยากร้องฉันจะให้เธอร้อง เเต่เป็นร้องเเทนครางนะ" "อื้อ" ร่างสาวดีดดิ้นก่อนจะโดนกดลงบนเตียงนอน

"เมื่อไหร่คุณจะเลิกยุ่งกับฉันซะทีห๊ะอีริค" "ก็เมื่อผมได้คุณมาเป็นเมียไง" "ฉันเคยมีผัว คุณไม่สมควรมายุ่ง" "เป็นเเม่ม่ายเเล้วมีผัวอีกไม่ได้หรือไง" "อีริค"ตะโกนลั่น "ครับพร้อมมีผัวใหม่ยังครับคุณ"

"คุณอากำลังจะทำอะไรคะ" ร่างเล็กๆจองสาวน้อยวัยสิบสองขวบเอ่ยถามพร้อมเอียงคอมองร่างสองที่เกยทับกันบนเตียงด้วยความสงสัย "ยาหยีเราเขามาได้ยังไง" ก้องภพรีบยันกายลุกขึ้นคว้าเสื้อคลุมมาใส่ไม้มือสั่นเช่นเดียว

ชีวิตเธอมันน่าตื่นเต้น ได้สามีเเบบไม่ทันตั้งตัว กลายเป็นเจ้าสาวส้มหล่น เเถมคนที่ได้มายังเป็นเพลย์บอยตัวฉกาจ "มามะคนดี ว่างๆอย่างนี้ มาเล่นจ้ำจี้กันเถอะ!" ใครก็ได้ช่วยเอาผู้ชายมือปลิงออกไปจากเธอที!!!

"ก็บอกเเล้วไงว่าฉันไม่เอาเธอ" อองเดรอาละวาดใส่เด้กสาวตรงหน้า "ก็บอกเเล้วว่าจะเอาคุณทำสามีให้ได้ พูดมากเสียเวลา เรามาปั๊มลูกกันเถอะ"

ฉันจะไม่มีสามีนางร้ายอย่างฉันสมควรอยู่อย่างโดดเดี่ยว เเต่ไหงทำไมพูดยังไม่ทันลืม คำว่าสามีก็พุ่งตรงมาหาเธอ ที่สำคัญเขาไม่ธรรมดา "เอ้า คุณลืมเเล้วเหรอ คุณเข้ามาขยำขยี้เเล้วบี้หัวนมผมจากนั้นก็.."

เธอหายไปสองปีกว่า เเต่ตอนนี้เธอกลับมาพร้อมลูกน้อย มันคงเฉยมาก เเต่เจ้าหล่อนดันมาโผล่กลางงานเเต่งงานใหม่ของเขานะสิ เเล้วมีหรือเขาจะปล่อยเธอไป “อาบเสร็จต่อที่เตียงเลยไหมครับคุณผู้หญิง”

“โถ่ยัยหนูลูกแม่ พี่ฟ้าแล้วแกจะหายไหมค่ะ” “หายสิยังไงก็หายเพราะต่อไปนี้พี่จะดูแลแกแล้วยาหยีจะมาเป็นลูกสาวของพี่ และเธอจะต้องมาเป็นเมียของพี่ด้วย” "คะ อะไรนะ"

“เธอสัญญาแล้วนะ ทุกครั้งต่อจากนี้ไม่ว่าฉันขออะไรเธอห้ามปฏิเสธฉัน” กระซิบข้างหู ท่อนล่างก็ทำหน้าที่กลั่นแกล้งหญิงสาว “ตอบหน่อยสิ” วนกายไปมา “อื้อ สัญญาต่อจากนี้ฉันจะเชื่อฟังคุณทุกอย่าง” "คะ สัญญา"

“กัญญาพัชรนี่ฉันเอง”เขาบอกเพื่อที่รู้ว่าเป็นใครแล้วเธอจะยอมอยู่นิ่งๆ “อาย”(ใคร) “ห้ามทุบนะ” “อื้อๆๆ”พยักหน้าขึ้นลง เขาปล่อยมือออกและแก้ผ้าผูกปากจากนั้นก็ดึงหมวกไอโม่งออกมาจากหัวของตัวเอง “คุณเดวิด&#822

"ปล่อยนะพี่เอเดน" แก้มหอมยกมือดันร่างชายของชายหนุ่มที่จู่โจมเธอ "ปล่อยทำไม" ยื่นหน้าไปใกล้ "เราเป็นพี่น้องกัน" "ต่างสายเลือดทำไมฉันต้องสน" ประจูบอย่างไม่ลังเล คนอย่างเขาต้องได้สิ่งที่ต้องการ