การจากลาน่ะ...มันไม่ใช่สิ่งที่น่าเศร้าที่สุดหรอกนะ... แต่การที่ผู้เป็นที่รักลืมเราไปต่างหาก เป็นสิ่งที่น่าเศร้าที่สุด

ในวันที่หลงระเริงไปกับความรักที่ได้รับ อาจจะกลายเป็นการมองข้ามสิ่งสำคัญ...ผู้ที่สำคัญที่สุดไป... และสุดท้ายความรู้สึกที่หลงเหลืออยู่ในเบื้องลึกก็ถูกช่วงชิงไปพร้อมกับลมหายใจ...ไม่มีวันหวนคืน

แม้ว่าจะต้องผิดต่อวัฏจักรสังขาร...เป็นเพียงเศษเหลือแห่งห้วงเวลาในอดีต ขอแค่ข้าได้พบท่านอีกสักครั้ง...ได้อยู่เคียงข้างท่าน ไม่ว่าอะไร ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าใดข้าก็จะอยู่ที่เดิม...เพื่อท่าน