{โนทามุระ โก ชายวัย30 ปี ซึ่งเป็นแฟนโทคุ ได้โดนทัคก์ซังคาบไปกินทำให้เสียชีวิตลงแต่จู่ๆเขาก็ตื่นขึ้นมาในร่างของกัปตันมาเวลรัส บนเรือของเขาในอวกาศอันกว้างใหญ่ชีวิตสโลไลฟ์และการต่อสู้ในอวกาศจึงเกิดขึ้น}

จักรวาลให้โอกาสฉันอีกครั้งหลังจากที่ชีวิตทำให้ฉันสับสน ชีวิตที่สองของฉันพาฉันมาสู่โลกที่ผู้คนพ่นไฟ เดินบนน้ำ และบางคนที่มีดวงตาพิเศษที่ให้พลังอันน่ารังเกียจแก่พวกเขา เขามีความสามารถของเกมเมอร์แล้ว

ฉันอากิยามะ คาซึมิ เด็กสาวที่เรียนอยู่ที่โรงเรียนเฉพาะทางไสยเวทย์นครโตเกียว แต่ไหงฉันถึงมาอยู่ที่โลกที่มีแต่ฮีโร่กับอันลักษณ์เนี่ย!? เพราะไอคำสาปบ้านั่นแท้ๆเลย! ว่าแต่ฮีโร่กับอัตลักษณ์คืออะไร?

เพราะคําบ่นอันแรงกล้าที่อยากดื่มเลือดคนหน้าตาดี ทำให้แวมไพร์ในยุคโควิดทะลุมิเข้าไปอยู่ในอนิเมะ 'ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน' ที่กําลังนั่งดูอยู่ โดยเทพขี้รำคาญในมิติอันไกลโพ้น

คนที่ทำให้คนของซึนะงาคุเระที่กำลังเมามายเข้าใจผิดนำทางไปที่ห้องนอนของคาเซะคาเงะได้ก็ต้องมีแต่คาเงะด้วยกันเท่านั้นแหละ

หลังจากที่เธอตาย ทรราชผู้หนึ่งก็ได้มอบโอกาสให้เธอได้มีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง แต่ใครจะไปคิด ว่าจะมาเกิดใหม่ในโลกที่มีเรื่องราวของอนิเมะชื่อดังอย่าง 'ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน' กันล่ะ

รอนได้เข้ามาในโลก one piece ในขณะที่เขาถูกไล่ล่า ระบบของเขาก็ได้โผล่ออกมา

ตั้งแต่เล็กจนโตเจียงเฟยหรงไม่เคยเห็นบิดามารดาแสดงความรักต่อกันแม้สักครั้ง ครานี้พบว่ามีบุรุษกระเบนหน้ายิ้มมาหลงชอบ คนที่ไม่รู้จักความรักหนุ่มสาวเช่นนางจะทำอย่างไรดี

ฮิดาระ ดี ซายะ เด็กชายที่รอดชีวิตจากการที่โจรสลัดบุกเกาะ เขาถูกช่วยโดยพลโทการ์ปและเขาต้องไปอยู่กับลูฟี่ เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อ ติดตามกันต่อไป

ทำนิยายครั้งแรกนะครับ

เกิดใหม่ทั้งทีไงในโลกโต้วหลัว แต่ผมกลับได้วิญญาณยุทธ์ กระดาษ พลังวิญญาณ0กันไง เรื่องราวต่อไปนี้คือมหกรรมการสู้ชีวิต ไต่เต้าตัวเองจากติดลบไปสู่จุดที่ไม่ใครเอื่อมถึง

เรื่องราวของคนที่หลงไหลในโปเกม่อนและได้เกิดใหม่ในโลกโปเกม่อนเรื่องราวของการเดินทางจะเป็นเช่นไรโปรดติดตามชม

"ชายปริศนาได้นำพาหายนะผู้ปนเปื้อนไปด้วยสิ่งอัปมงคลทั้งปวง โรคระบาด ฤดูกาลที่แปรผัน เศรษฐกิจที่ยํ่าแย่ เว้นแม้แต่....."

เรน หญิงสาวอดีตนักฆ่ามือหนึ่งในอันดับโลก ต้องมาพบจุดจบทีี่แสนน่าเวทนา เธอถูกคนในองค์กรสั่งเก็บเพราะสาเหตุที่เธอแข็งแกร่งเกินไปกว่าที่งูที่เลี้ยงเอาไว้จะลอบกลับมากัดเจ้าของ

สะกดจิตเอาไว้ในใจ ข่มความหวั่นไหวที่ก่อตัวขึ้น บอกกล่าวกับตัวเองอยู่เสมอซ้ำๆในใจ'เขาคือบุรุษของพี่ชายนาง'

"พี่เมย์~!!!" "จำผิดคนแล้วค่ะ!" "เอ๊ะ!?" "เคียน่าจัง~!!! ฉันอยู่นี่~!!!" "โบรเนียสับสนหมดแล้ว..." "ดีนะที่เธอมีส่วนที่ต่างอยู่ ไม่งั้นฉันแยกไม่ออกเลยนะเนี้ย" "ฉันไม่ได้เหมือนเมย์จังขนาดนั้นหรอกค่ะ"