- 15
- 319
- 0
- 0 (0)
การทำให้เธียรธาราเจ็บปวดเจียนตายคือเป้าหมายของการแก้แค้น
การทำให้เธียรธาราเจ็บปวดเจียนตายคือเป้าหมายของการแก้แค้น
หลี่หนิงเซียน นางร้ายหลุดโลกที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองอยู่ในนิยาย เพื่อเอาชีวิตรอดจากจุดจบแสนโหด นางจึงวางแผนฉุดพระเอก แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดนางดันฉุดผิดคน!?ไปคว้านางเอกแทนซะได้!?
ชีวิตของเธอต้องเปลี่ยนไปตลอดกาลหลังจากเกิดอุบัติเหตุ เธอเริ่มมองเห็นวิญญาณที่ไม่คิดว่ามีจริง พร้อมกับค้นหาความจริงที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในมุมมืด
เพื่อปกป้องไม่ให้โลกถูกทำลาย และเพื่อความสงบสุข ฉันคือตัวโกงผู้แสนน่ารัก แค่กๆ ฉันคือโฮสต์ระบบหักธงนางร้าย ปฏิบัติการ(ไม่)พร้อมเอาชีวิตเป็นเดิมพัน เปลี่ยนนางร้ายให้เป็นนางเอกกันเถอะ!
“ อย่ากลัว ที่ต้องเดินเพียงลำพัง เพราะในบางเส้นทาง เราก็ต้องไป คนเดียว ”
‘พี่คิดถึงแต่หน้าของริน ตอนที่เขียน... บทเลิฟซีน’
จากพันธะสู่ความรักบทสรุปของหัวใจ บางครั้งโชคชะตาก็นำพาสิ่งที่ดีที่สุดมาให้เรา แม้ว่าตอนแรกเราไม่ต้องการมันเลยก็ตาม
คุณจะยังเชื่อใจคนรักอยู่หรือไม่ หากเธอตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรม?
เมื่อนักเขียนผู้รักความสงบอย่าง 'ว่าน' ต้องย้ายมาอยู่ข้างห้องกับ 'เรย์' ผู้ช่วยพยาบาลคนสวยและ 'ริน' ลูกสาวของเธอ... ความเงียบสงบที่เคยโหยหาก็พังทลายลง...
หนูน่ะ แอบมองรุ่นพี่มานานแล้วแต่ไม่ใช่เพราะว่าชอบหรืออะไรทั้งนั้น แค่รู้สึกชื่นชมค่ะ คนอะไรทั้งเก่งทั้งสวย เป็นกันเอง แต่ไหงจู่ๆ รุ่นพี่ถึงมาสารภาพรักแล้วทำให้ชีวิตหนูต้องหัวใจแทบวายกันล่ะคะ!!!
เมื่อคนที่เคยทิ้ง กลับมาง้อขอคืนดี คนที่เคยถูกทิ้งจึงคิดจะเอาคืน เลยให้อีกฝ่ายเข้ามาอยู่ในชีวิตอีกครั้ง เรื่องราววุ่นๆของทนายตามรวีกับคุณหมอเหมือนแพรจึงบังเกิด เมื่อคนง้อ ง้อจนเธอไม่ได้หลับไม่ได้นอน

เมื่อความรักมันอยู่ถูกที่ ถูกเวลา การได้เป็นที่รักของใครสักคนมันดีเสมอ
“เธอคือความผิดพลาดที่ฉันไม่ควรจำ…แต่กลับเป็นข้อยกเว้นที่หัวใจลืมไม่ลง”
เธอเหมือนเงาที่ฉันไม่กล้าหันกลับไปมอง รู้ว่ามี แต่กลัวนักที่จะยอมรับว่ารัก -พุดซ้อน- ฉันยอมเป็นเงาติดตามคุณไป ปรารถนาให้คุณรู้ว่ารัก -บุหงา-
เมื่อเจ้าดอกไม้แสนวิเศษ ต้องขอพรเพื่อให้ตนกลายเป็นผู้ถูกรัก "ด้วยอำนาจของผู้ครอบครอง ข้าจึงตกเป็นของเจ้า"

”ไอฉันก็เป็นของฉันแบบนี้ หรืออยากให้ฉันเป็นของเธอดีหล่ะ“ รสรินพูดไปพร้อมสายตาที่เปร่งประกาย และน่าหลงใหล “คำพูด ของคุณ ทำอะไรฉันไม่ได้หรอกค่ะ” นิชาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย+เอือมนิดๆ
เพราะนำ้แดงแก้วนั้นทำให้เรามาพบกัน