เริ่มต้นจากความต้องการของคนเป็นย่าหากแต่บางอย่างกลับไม่เป็นไปตามต้องการเพราะความสั่นไหวที่ก่อตัวขึ้นในหัวใจของใครบางคน

สื่อรักอยู่ดีๆ ใครจะคิดกันล่ะว่า จะเป็นตัวเองนี่แหละที่ตกบ่วง!

บางอย่างตั้งแต่ให้ไป ก็ไม่เคยคิดอยากได้คืนอีกเลย

กับบางคนไม่เหมาะหรอกที่จะเป็นคนร้ายแต่เหมาะที่จะเป็นคนรักมากกว่า

บางอย่างเกิดขึ้น ให้ต้องได้ผกผัน เปลี่ยนจากความเกลียดชัง เป็นผูกพันสุดหัวใจ

อาจเพราะความใกล้ชิดจึงทำให้สองหัวใจพันเกี่ยวกันทีละน้อยและเมื่อรู้ตัวก็ไม่อาจแกะแยกออกจากกันได้อีก

ก็ไม่คิดว่าเรื่องงาน จะทำให้ หัวใจเต้นแรงขนาดนี้…

…หากเรื่องนี้มีเฉพาะความรักก็ดีสินะ…

คิดไม่ถึงเลยจริงๆว่าหัวใจจะถูกป่วนได้ง่ายได้ถึงเพียงนี้

เพียงได้พบเธอจึงทำให้ฉันเข้าใจว่าความรักนี้มีไว้เพื่อใคร

ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ารอยยิ้มของคนๆ หนึ่ง จะทำให้หัวใจปั่นป่วนได้ถึงเพียงนี้

เมื่อถึงเวลา ความรัก จะทำหน้าที่ของมันเอง

ภายใต้ม่านฝนที่เหน็บหนาวกลับผูกหัวใจว่างเปล่า ของคนสองคนเข้าไว้ด้วยกันโดยที่แม้แต่เจ้าของก็อาจจะไม่รู้ตัว

แม้เวลาจะผ่านไปเนิ่นนานแต่ทว่าแผลในหัวใจก็ยังคงอยู่เพื่อรอวันรักษาหรืออาจจะแหลกสลายไปชั่วนิรันดร์

วันหนึ่งใครเลยจะคิดว่า… “คนไม่เข้าตา” จะเข้ามาอยู่ในหัวใจ ได้ลึกถึงเพียงนี้

ความไม่ชอบใจทำให้ความเกลียดก่อตัวขึ้นมาพร้อมๆ กับบางอย่างที่ยากที่จะเข้าใจเช่นกัน

ความฝันสวยงามเสมอหากแต่ความจริงต่างหาก ที่ทำให้รู้ว่า เรา ยังมีลมหายใจ

นี่อาจเป็นกลลวงแรก ที่คนถูกดึงเข้ามาเกี่ยวเต็มใจที่จะเข้าร่วม

เมื่อความรักก่อตัว “เหตุผล” ก็ไม่สำคัญอีกต่อไป