Blue Baby Rose

"ฐานนี้พี่ไม่ให้เล่นนะครับ" ต่อห้ามที่รัก "ทำไมล่ะคะ" ที่รักถามอย่างสงสัย "อย่าดื้อกับพี่ครับ ไม่ก็คือไม่ ถ้าไม่เชื่อ อย่าหาว่าพี่ไม่เตือน" ต่อย้ำเสียงดุ

ร่างสองร่างนอนกอดก่ายกันอย่างหมดแรงบนฟูกสีขาวที่มีสภาพยับยู่ยี่ ไม่ต่างจากผมเพ้าของทั้งสองที่พันกันยุ่งเหยิง เหงื่อโทรมกายทั้งคู่ราวกับว่าทั้งสองคนเพิ่งผ่านสนามรบที่รุนแรงและดุเดือด...

ตกใจเพราะตื่นขึ้นมาเจอหนุ่มหล่อคนที่เราแอบชอบมานอนอยู่ข้างๆ ... แต่ตกใจยิ่งกว่าเมื่อส่องกระจกเห็นหน้าเจ้าตูบสี่ขาแทนหน้าของตัวเอง ... เหมือนจะดีที่มีหนุ่มคนนี้มากอดมาจุ๊บมาหอม แต่จะดีกว่ามั้ยถ้าฉันไม่ใช่เจ้าตูบของเธอ ... ความรักข้ามฐานันดรว่ายากแล้ว แต่ความรักของฉันข้ามสปีชีส์ไปละ

น้องดาตะโกนออกไปแทบจะทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า "ไม่จริงใช่มั้ยคะพี่ชาย นี่มันแค่ความฝันใช่มั้ยคะ กรี้ดๆ" ..โครมๆๆ ตึ้กๆ เสียงอะไรบางอย่างกลิ้งตกลงมาจากบันได ..... "น้องดาอย่าเป็นอะไรนะ พี่ขอโทษ พี่เสียใจ" ชายรีบวิ่งลงบันไดมาพยุงน้องดาที่นอนหมดสติอยู่ตีนบันไดพร้อมทั้งเอ่ยขอโทษอย่างซ้ำๆ เหมือนกับว่ากลัวน้องดาจะไม่ได้ยินคำขอโทษของตน ..... "ผมบอกพี่แล้วใช่มั้ยครับว่าอย่ามาที่นี่ ที่นี่ไม่ใช่ที่ของพี่ เรื่องระหว่างเราสองคนมันเป็นไปไม่ได้หรอก พี่เข้าใจบ้างมั้ย" ชายตะโกนบอกแม็คที่กำลังเดินลงบันไดมา "ถ้าน้องดาเป็นอะไรไป พี่ต้องรับผิดชอบกับการกระทำของพี่" ชายตะโกนใส่หน้าแม็คอีกครั้งทันทีที่เขามายืนอยู่ตรงหน้า

เราสองคนแตกต่างกันในหลายๆ อย่าง แต่มันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคในความรักของเรา ตลอดระยะเวลาที่เราคบกัน ฉันไม่เคยมั่นใจในรักของเธอเลย... จนวันหนึ่ง เธอได้จากฉันไป จากไปอย่างไม่มีวันกลับ ฉันจึงได้เข้าใจตัวเองว่า จริงๆ แล้ว สิ่งที่ฉันต้องการมาตลอดมันไม่ใช่ความชัดเจนของสถานะเรา แต่ฉันต้องการให้เธออยู่เคียงข้างกันตลอดไปมากกว่า... มาถึงตอนนี้ ฉันจึงได้รู้ซึ้งแก่ใจว่า ต่อให้ฉันรักเธอมากขนาดไหน เธอก็ไม่อาจรับรู้ถึงความรักของฉันได้เลย... ขอโทษ ที่ผ่านมา ฉันมัวแต่คลางแคลงความรักของเธอ แท้จริงแล้ว ฉันเองต่างหาก ที่ไม่เคยชัดเจนและซื่อสัตย์ต่อหัวใจฉันเอง... ฉันรักเธอ เธออาจจะอยู่ ณ ที่แห่งใดแห่งหนึ่งในจักรวาลนี้ หรือ ภพใดๆ ก็ตาม เธออาจจะได้ยินหรือไม่ได้ยินสิ่งที่ฉันพูดก็ตาม แต่นี่คือสิ่งที่ฉันอยากบอกเธอ ฉันรักเธอ

ฉันมีความสุขทุกครั้งเมื่อนึกถึงบทรักอันแสนหวานระหว่างฉันกับเขา ฉันอิ่มเอมไปกับบทรักที่เร่าร้อนจนแทบจะสำลักความพิศวาสนั้น... แต่ฉันก็รู้สึกผิดทุกครั้งที่ฉันเผลอตัวคิดถึงมัน รู้สึกผิดที่ตัวเองเฝ้าแต่คิดถึงเขา คิดถึงบทรักอันแสนหวานระหว่างฉันกับเขา รู้สึกบาปกับสิ่งที่ฉันคิด เพียงแค่คิดฉันยังรู้สึกผิดขนาดนี้ แล้วในความเป็นจริง ฉันจะผิด จะบาปขนาดไหน... ฉันควรทำอย่างไรดีกับความรู้สึกนี้...